Update weekend

Donderdag 7 augustus 2008
Vandaag een echte werkdag, Wim en Jasper weer de hele dag beton gestort ( met de hand), Eva en ik hebben alle boeken geregistreerd en in de bibliotheek gezet. Toen de oprit glad was, moesten we onze handafdruk er in zetten, een soort "walk of fame" van vrijwilligers. "s Avonds kwamen er weer 4 dames mee om te eten, wederom spaghetti. De meiden waren aan het frutsen met hun haar, een mooi moment om de haarbanden, diadeems en elastiekjes tevoorschijn te halen. Verder afrikaanse kaartspelletjes gespeeld.
Vrijdag 8 augustus:
Vandaag weer waterfestijn. ’s Morgens de kleintjes. ’t Was weer een gespetter van jewelste. Ze hebben ook met de springtouwen gespeeld. Deze keer ben ik ook mee geweest om ze met de bus terug te brengen. Heel leuk om te zien hoe blij ze worden van zo’n autoritje. Op de terugweg gingen Spiwe en Zakileh mee. De grote jongens hebben nog steeds geen school, dus vervelen zich. Spiwe heeft met Karin en Jasper mikado gespeeld. Het is een hele stoere, maar eigenlijk nog een kleine jongen die geniet van wat extra aandacht. Eva en ik hebben intussen de handleiding voor de bibliotheek gemaakt. Even voor 3en hoorden we zingende kinderen, de schoolkids kwamen er aan voor een zwempartij. Na hun fruit, gingen ongeveer 20 kinderen zich omkleden en vermaakten zich uitstekend in en om het bad. Omdat het best koud was werd er ook veel op het gras gespeeld en binnen ontstond een heuse disco. Daarna gingen de dames in bad, 5 tegelijk in bad, 4 tegelijk onder de douche, gezellig. Helaas ontdekten we na afloop dat zij niet goed weten waar de grenzen liggen, alle flesjes shampoo, doucheschuim waren leeg. Toen het al donker was, was Slow nog steeds niet gekomen om ze op te halen, ze stikten van de honger, dus gaven we ze nog maar een boterhammetje, tenslotte hadden ze na hun ontbijt nog niks gegeten. Het werd een hectisch gebeuren. . Aandoenlijk was het ook, een meisje had pijn, na een knuffel en een crème op de zere plek liep ze weer lachend rond. De meisjes hadden op een bepaald moment ballonnen opgeblazen en schreven daar bv. Op I love you mom and dad…………weer een moment om stil te staan bij het gemis wat deze kinderen hebben.
Op ons prikbord lieten ze nog een boodschap achter: thank you en we love you………..Genoten hebben ze, toen ze eindelijk vertrokken kregen we veel kushanden toegeworpen.’s Avonds alle handdoeken en bikini’s gewassen en vroeg naar bed, want het was slopend.
Zaterdag 9 augustus:
Vandaag was het plan om een Durban tour te gaan doen langs de highlights van Durban en naar de Townships. Piet belde af, omdat alles gesloten is vandaag vanwege Vrouwendag. Wel jammer, zo hebben we opeens een dag niks te doen. Eigenlijk is zo’n rustdag ook wel lekker we zijn er best aan toe.
Vrouwendag wordt hier groot gevierd en dat is denk ik ook wel terecht. De vrouwen van Afrika zijn sterk, Zorgen voor huis ,kinderen en werken om alle eindjes aan elkaar te knopen vaak onder zeer moeilijke omstandigheden.
Neem de Aunties, allemaal hebben ze een eigen gezin, maar wonen op Agape en zijn 24 uur per dag beschikbaar voor de kinderen. 5 dagen per maand zijn ze vrij.
Auntie Coco vertelde mij een stukje van haar leven: Ze heeft een man, maar die is aan de drank, Ze had 3 kinderen, 2 zoons en een dochter. Beide zoons zijn doodgeschoten. Haar trots is haar dochter die bij de drogist werkt ( als enige zwarte vrouw). Zij heeft een rotsvast geloof dat alles beter wordt. Count your blessings zegt ze steeds…………………
Het is jammer dat de aunties weinig Engels spreken en begrijpen, dat maakt het moeilijk om echt wat meer te weten te komen van het leven van deze vrouwen.

zondag 10 augustus 2008
Vandaag staat de Zulu toer op het programma. Rafaël kwam ons met een riante 4x4 ophalen en bracht ons naar het gebied achter Agape. Eindelijk krijgen we een reeël beeld van hoe de mensen in dit gebied leven. Tot nu toe zijn we alleen voor Agape geweest, een "witte"wereld met alle luxe die wij gewend zijn. Nu krijgen we een beeld van het "zwarte" Afrika in het gebied van de 1000 heuvels. Een prachtige omgeving met waar je ook kijkt overal huisjes tegen de berg aangeplakt. Er lopen alleen wandelpaden doorheen. De mensen leven in armoedige omstandigheden ver van de bewoonde wereld. Ook winkeltjes en café’s zijn van een andere orde, heel klein, oud en met een heel beperkt assortiment. Op een bepaald moment kwamen we in het gebied van de Maphephetheni Chief, het dorp wat we zouden gaan bezoeken. Bij de postboxen kwam onze "dorpsgids" Mkhoko ons ophalen voor een wandeling in de omgeving. De omgeving is prachtig en we kijken ons ogen uit naar hoe de mensen wonen. Mkhoko nam ons mee naar de eerste familie en vertelde hoe belangrijk de kraal in een familie is. ’s Nachts slaapt daar het vee en er worden ceremoniën gehouden als de 21e verjaardag van de meisjes, huwelijksvoorbereidingen enz. Rondom de kraal in een C vorm staan de Randavels, ronde huisjes met verschillende functies. Wij gingen als eerst in de kookrandavel. De indeling is standaard, mannen rechts, vrouwen links, achterin de keukenspullen en de pot die schoonmoeders krijgen van hun a.s. schoonzoon. Ze koken op houtvuur op de grond en zitten op een matje op de grond ( de mannen op een bankje).
Daarna liepen we naar de rivier, daar kregen we te horen hoe een jongen een meisje het hof maakt. Van stengels gras moesten we op "scoobidoumanier"een armbandje vlechten. Dat armbandje geef je aan de jongen/ meisje dat je leuk vindt, Wordt het armbandje geaccepteerd heeft het stel verkering.
Langs de oever van de rivier kwamen we bij weer een cirkel van stenen dit keer. Dit is de traditionele tempel. Ook hier weer een strikte verdeling met aparte ingang voor mannen, vrouwen en kinderen.
Dan op naar de medicijnvrouw. Voordat we naar binnen mochten moesten we eerst ons schoenen uit, we werden geleerd hoe te zitten en moesten de vrouw groeten op een speciale manier. De vrouw is niet van haar plaats geweest, heeft niks gezegd en heeft nauwelijks bewogen. Mkhoko vertelde over haar capaciteiten en vertelde dat het een goed teken was dat ze niks deed, omdat ze anders naar je toe zou komen om te zeggen wat er mis met je is en je een drankje zou voorschrijven. Blijkbaar zijn wij allen in goede gezondheid, fijn om te weten…….
Na deze poppenkast werden we een andere randavel binnengeloodst Daar zaten een heleboel mensen op matjes langs de rand. Het bleek dat er een voorbereidingsceremonie voor een huwelijk aan de gang was. Toen wij zaten werden we welkom geheten. Daarna kwamen de geschenken voor de schoonfamilie binnen, een groot gejoel ging op. Het was fruit en werd rondgedeeld. Ook wij deelden gewoon mee in de feestvreugde, We kregen ook drinken aangeboden, Zulubier uit een gemeenschappelijke kan (yeg) en cola. Toen barste het feest los. Om beurten gingen de vrouwen en mannen dansen op de traditionele Zulu manier, beentjes in de lucht. Natuurlijk moesten wij het ook proberen……………..
Het was een fantastische belevenis, vooral omdat het niet speciaal voor ons in scene werd gezet, maar wij deel uitmaakten van hun eigen feest.
Daarna was het tijd voor een traditionele Zulu maaltijd, Maismeel met verschillende groenten.
Het was best lekker, en Jasper voelde zich helemaal thuis, want je moest met je handen eten.
De sliert kinderen achter ons aan werd steeds groter, we gingen weer naar een volgende familie. Die hadden traditionele souvenirs . Als toegift kregen we nog een dansvoorstelling van zo’n 40 kinderen. Geweldig om te zien.
Ik vond dit echt een top belevenis, vooral omdat deze dag vrij origineel leek, zonder opsmuk kregen we de kans iets te zien van hoe de Zulu’s leven.

Foto 1: Spiwe aan het touwtje springen
Foto 2: Snegugu in bad
Foto 3: Randavel
Foto 4: Eva wordt het hof gemaakt
Foto 5: Familiebezit, man met meerdere vrouwen
Foto 6: Eva en Karin eten op z’n Zulu’s
Foto 7: De inkervingen vertellen bij welke familie je hoort
Foto 8: Paula probeert de Zuludans….