Week Update

Maandag 11 augustus
Vandaag gaan we de spullen voor de huisjes kopen. Met Tessa, Karin en Eva weer naar Mr. Price Home om de volgende spullen te kopen: 5 tafels, 40 stoelen, 40 hoeslakens, 20 dekbedhoezen, 40 handdoeken, 10 theedoeksets. Ik kon nog korting bedingen en met een overvolle bus weer terug naar Agape. Daar de spullen uitgeladen en ’s middags de tafels gelijk in elkaar gezet. Met name de Aunties waren erg blij met de spullen en toen ik hun dekbedovertrek liet zien, kreeg ik weer een flinke knuffel. Wim en Jasper maken vorderingen met de oprit. De bibliotheek is klaar, dus we krijgen zoetjesaan eer van ons werk.’s Avonds kwamen er weer 5 jongens koken en eten, erg pittige macaroni. Het was gezellig.

Dinsdag 12 augustus
Vanochtend na de boodschappen met de kinderen gespeeld en met Pamela gepraat over besteding van ons geld en over de grote jongens. Het is m.i. echt een gebrek dat die jongens geen echt programma doorwerken om zelfstandig te worden. Op school lopen sommigen de kantjes er van af, Tessa vertelde dat ze Slow soms al om 11 uur bellen terwijl school pas om 2 uur klaar is. Verder gaan ze weg van Agape wanneer het hun uitkomt. Nu er prikkeldraad op de muren zit kunnen ze niet meer over de muur klimmen en heeft Pilani, die altijd afsluit, de poort opengelaten om zijn vrienden binnen te laten. Geen goede zaak, zo ook dat ze soms voor een paar dagen "verdwijnen"zonder dat Pamela daarvan af weet. Het lijkt er op dat langzaam maar zeker de jongens hun eigen regels stellen en dat moet volgens mij snel een halt worden toegeroepen. Pamela vroeg me nog wat tips uit te werken voordat ik vertrek. Het is heel leuk om te zien dat de kinderen steeds meer aan je gewend raken. Toen de oudsten uit school kwamen kreeg ik van stuk voor stuk een hand of een high five, ze laten zich makkelijker troosten. Om half 4 kwamen alle kinderen naar de communityhall waar ik in mijn steenkolenengels uitleg heb gegeven over de bibliotheek. Veel kinderen wilden gelijk lid worden en een boek lenen. Een hectisch uurtje volgde, velen hebben een boek mee, nu maar afwachten of ze het maandag weer komen inleveren. In de map voor de vrijwilligers zit een handleiding voor gebruik, ik hoop echt dat dit project door gaat als wij vertrokken zijn. De kinderen zijn er erg blij mee. Een van de oudere jongens leverde zijn contract in en bedankte me uitgebreid dat zij nu de mogelijkheid hebben boeken te lenen, dat doet goed.
"s Avonds kwamen 4 meiden mee,ook nu is de sfeer al veel meer ontspannen, de verhalen komen los. Over school bv. Zoals alle pubers hebben ze van alles op te merken over uiterlijk en manier van doen van hun leraren. Na de "gewone"dingen kwamen er ook verhalen die mijn tenen deden krullen. 1 leraar heeft bv. de gewoonte ( hij is heel dik) om als zijn leerlingen aan het eten zijn hun eten of drinken op te eisen. De leerlingen durven niet te weigeren. Hij spuugt dan op het eten en vraagt : wil je het nog hebben………………………… Zo komt hij aan zijn eten, ten koste van zijn leerlingen.
Ook werden ze onder dwang gezet om geld los te peuteren van Bill Gates die ze hebben ontmoet bij hun optreden in New York. De leraar wilde wel 1000 dollar…………………….
Verder krijgen ze slaag met een stok als de meiden nagellak ophebben, of oorbellen in hebben, van een juf die zelf helemaal behangen is met sieraden, make up enz.
Na deze verhalen was het weer hair style tijd en film tijd.

Woensdag 13 augustus
Vandaag is het vrijwilligersdag. We gaan met alle Be-More vrijwilligers langs de andere projecten.
Eerst gaan we de meiden van het Dream Centre ophalen. Hier verzorgen ze mensen die Aids hebben. Om die reden is het niet handig dat wij er met een groep van 20 gaan kijken. We beginnen bij de Tree clinic, een project wat gelinkt is aan Bobbi Bear.

Bij de Tree clinic komen vrouwen en kinderen uit de wijde omgeving. De gedachte achter deze bijeenkomst is om vrouwen te ondersteunen, door het vele huiselijk geweld en armoede hebben deze vrouwen het heel zwaar. Ze krijgen bij de Tree clinic voorlichting over allerlei onderwerpen, er is een medische post voor "eenvoudige" kwalen en er worden spullen uitgedeeld. Ook wij hebben van alles van het sponsorgeld gekocht. Op advies van Karin hebben we een tas met antibacteriële crème, middeltjes tegen schurft gekocht en 80 potten vaseline, 80 tubes tandpasta, 80 paar sokken, ondergoed en luierbroekjes. De mensen die hier komen zijn soms zo arm dat ze slechts 1 paar kleren hebben. Het was indrukwekkend om te zien , de "oude" vrouwen die voorlichting gaven, het zingen, de vele kinderen die medische hulp nodig hadden, kortom een initiatief wat echt nodig is. Mij werd gevraagd de spullen die we hadden gekocht uit te delen. Ik vond het moeilijk om te doen.

Daarna reden we door naar Mother of Peace, een project waar ook kinderen wonen die geen thuis meer hebben of niet meer thuis kunnen wonen. De kinderen wonen er in huisjes in "gezinsverband"samen met een auntie, daarnaast zijn er nog mensen die zich bezighouden met het begeleiden van de kinderen. Het project ziet er heel verzorgd uit, en lijkt beter georganiseerd dan Agape. Er tegenover zit Bobbi Bear, een project voor kinderen die seksueel misbruikt zijn. Op het moment dat er een melding binnenkomt, gaat een iemand van Bobbi Bear naar het kind toe met een beer, een rugzakje met spullen. Het eerste wat ze doen is met behulp van de beer proberen te achterhalen wat er precies is gebeurd. Wat het kind verteld wordt op de beer getekend, of er worden pleisters geplakt op de plaatsen waar het kind dit aangeeft. Deze beer is heel belangrijk, want wordt in de rechtszaak gebruikt als bewijs. Op die manier hoeft het kind niet telkens opnieuw het verhaal te vertellen. Hierna gaat het kind naar het ziekenhuis voor een medische check up en wordt evt. bewijsmateriaal vastgelegd. In het rugzakje zit schoon ondergoed, teken/schrijfspullen een handdoekje enz. Dan wordt gekeken waar het kind naar toe kan, naar huis is niet altijd mogelijk omdat het misbruik ook vaak in familiekring gebeurd. Het kind kan dan tijdelijk bij Mother of Peace terecht. Verder geeft Bobbi Bear veel voorlichting op scholen e.d. Een heftig project waar bevlogen mensen werken. Jammer dat ze het zo druk hebben, want dat betekend dat er (te) veel kinderen gebukt gaan onder seksueel misbruik.
We gingen in Durban ook nog 2 projecten bekijken: Isiah 54 , een heel klein project met plaats in een gezin voor crisisopvang. Er zijn uitbreidingsplannen om ook een huis voor jonge a.s. moeders op te richten. Het 2e project was Umthando, een project voor straatkinderen. Hier kunnen jongeren terecht die op straat leven voor een douche, maaltijd en begeleiding. Er is een ambulance die door de straten rijdt en kinderen wijst op deze mogelijkheid en eerste hulp verleend. Het doel is om de kinderen van straat te halen door ze naar huis te begeleiden of een andere oplossing te zoeken. Veel kinderen willen niet naar huis, omdat de omstandigheden slecht zijn, door te bedelen of te stelen hebben ze meer geld en eten dan wanneer ze thuis zouden zijn……………………
Het is alles bij elkaar een intensieve dag, met veel indrukken en een beetje hopeloos gevoel van: wat is er veel hulp nodig en wat jammer dat dat zo is. Tegelijk wordt je blij van de bevlogenheid van de mensen die dit werk doen.
Als afsluiting gingen we gezamenlijk uit eten op het strand bij Durban, heerlijk en een prachtig plekje.

Donderdag 14 augustus
Vandaag gaan we als gezin op stap. We worden door Dave (taxi) naar de Victoria Street Market in Durban gebracht, een overdekte hal met souvenirs en kruiden e.d. Het afdingen, het opdringerige gedrag van de eigenaar enz. laten je echt voelen in het buitenland te zijn. We hebben nog wat souvenirs gekocht en zijn in de straten buiten het gebouw ook nog winkels wezen kijken. Dit is duidelijk een zwarte wijk, met veel mensen, veel spullen, veel armoede. Groot is dan ook het contrast als we laters naar Pavillion gaan, een modern winkelcentrum ( lijkt op Wijnechem maar dan veel groter) waar alle luxe te krijgen is. We hebben hier cadeautjes gekocht voor de 4 kinderen die morgen hun verjaardag vieren. Ook hebben Jasper en Eva hun kledingvoorraad weer op pijl gebracht. We hebben tenslotte 2 lege rugzakken en het meeste van onze kleren laten we hier, dus plek genoeg voor nieuwe voorraad.

Foto 1: Vrouwen bij de Tree Clinic
Foto 2: Tijd voor medische hulp
Foto 3: "Sinterklaas"aan het werk…………………….
Foto 4: Lekker relaxen aan het strand van Durban