ijskoud afrika

Vrijdag 15 augustus
Vanochtend eerst weer allerlei boodschappen gedaan, dat klinkt simpel, maar is een tijdrovende klus hier…………….
Daarna als gewoonlijk ( ja, we krijgen routine) kwamen de kleintjes zwemmen. Er was een nieuwe tweeling bij de day-care die veel aandacht vraagt. Ze begrijpen nog niet wat de bedoeling is, het ene jongetje kijkt goed naar de anderen en probeert dat na te doen, zijn broertje helemaal niet en daar moet je dus goed op letten . Heel veel dingen kent hij niet zoals bv. De wc. Waar het hem uitkomt laat hij zijn broek zakken en gaat plassen. Ook loopt hij als je niet oppast zo het zwembad in. Maar het gaat goed, het ritje in de bus terug is weer erg gezellig. Wim, Jasper en Eva blijven ’s middags op Agape om de stoelen verder in elkaar te zetten. Ze hebben de cadeautjes voor de Aunties ( hun foto in een lijstje en een nieuwe rok) gegeven. Ze waren er erg blij mee, als dank kregen ze een dansje en liedje en werden ze uitgebreid geknuffeld. Heel leuk om op deze manier iets weg te geven.  Daarna ben ik met Tessa en Miny naar Pinetown gegaan, op jacht naar stapelbedden. We komen in een “zwarte”meubelstraat waar stapelbedden maar moeilijk te vinden zijn. Uiteindelijk toch stevige bedden gevonden, maar ook nu werd ons geduld op de proef gesteld om ze te kunnen kopen.
Stap 1: Verkoper houdt praatje, korting wordt geweigerd.
Stap 2: Neem plaats aan een bureau, alle gegevens worden opgeschreven tot en met nummers legitimatiebewijs
Stap 3: Ga naar een loket om te betalen. Als blijkt dat Tessa een deel cash en een deel per pin wil betalen moeten we naar
Stap 4: Weer terug naar het 1e bureau, waar de lieve man weer een ander formulier moet invullen ditmaal op de computer. ( Een cursus hierin zou de zaak wel bespoedigen)
Stap 5: Weer naar het geldloket en jawel, we kunnen betalen
Stap 6: Weer naar het bureau om te horen wanneer de bedden bezorgd kunnen worden. Het wordt misschien maandag en anders dinsdag, hij zou Tessa hierover morgen of maandag bellen………..
Nou de bedden zijn gekocht. We kopen in een andere winkel nog het beddengoed voor de Aunties, bepakt en bezakt komen we aan op de school van de kinderen, die in een straat achter deze meubelwinkel ligt. We mogen van de bewaking naar binnen en komen in een bunkerachtig, groot gebouw. De kinderen die ons zien worden helemaal blij en zeggen tegen hun klasgenoten “It’s my friend”We moeten nog wachten tot de oudsten klaar zijn met de les en kunnen dus een kijkje nemen in de lokalen. Daar zijn we snel mee klaar, er staan alleen ( oude) tafels en stoelen en een bureau. Verder is het leeg en kaal. De groep oudsten is bezig met een soort dramales op het plein. We mogen op het kantoor van de principal (directeur) komen waar Tessa in gesprek zit. De school heeft geldgebrek. Het is een privateschool  waar  80% van de ouders niet betaald, dus er is ernstig geldgebrek. Per klas is er 1 boek, de opdrachten hieruit worden per leerling gekopieerd.
Na lang wachten ( ongelooflijk hoe geduldig de kinderen zijn) kunnen we naar de bus. De spreien en lakens van de aunties worden door de kinderen gedragen en dan maken we weer iets mee wat in Nederland ondenkbaar zou zijn: In een bus voor 22 personen gaan we met 40 personen, een magnetron, 5 spreien en de rest op weg. Het wordt swingen geblazen op hun favoriete beat gaat iedereen dansen en swingen, het wordt een gezellige rit. Ik vroeg of het nooit voorkwam dat er een leerling wordt vergeten in dit gewemel. Dat is niet zo want Pilani ( een van de oudsten) heeft als taak op zich genomen om alle lokalen na te lopen voordat de bus vertrekt, ook onderweg houdt hij iedereen inde gaten. Een van de meisjes is ziek, ze was de hele week al moe ( tijdens de huiswerkklas slaapt ze bijna) nu zien we dat haar klieren helemaal zijn opgezet (de bof?)
Bij terugkomst op Agape brengen Miny en Pilani het meisje naar familie. Miny mag maar een stukje mee, daarna wordt het te gvaarlijk. Pilani loopt verder, het is een heel eind, hij moet ook lopend terug en zal pas om een uur of 7 weer terug op Agape zijn. Geweldig hoe deze jongen zich ontpopt tot een zorgzame, verantwoordelijke persoon.
Ondertussen is de rest naar de communityhall gekomen waar we de verjaardag vieren van 4 kinderen.
Er is er slechts 1 aanwezig, zo onvoorspelbaar is het hier. 1 meisje is ziek, de tweeling is er ook niet. Voor Zodwa geen probleem, ze ondergaat het zingen e.d. met plezier. We beginnen met Happy Birthday, daarna gaan ze automatisch verder met Lang zal ze leven. Heel grappig om te horen hoe Zulukinderen dit zingen. Taart en drinken hebben we gekocht en Zodwa is erg blij met haar horloge, kortom een feestelijke afsluiting van deze week.
Zaterdag 15 augustus
Vandaag worden we om 6 uur opgehaald voor ons weekend Drakensbergen, een rit van 3 uur. Na aankomst stappen we over in een 4x4 en kan de tocht naar de Sani pass beginnen. Het 1e stuk is prachtig, een prachtig bergachtig landschap, met veel verschillende kleuren. Hoe hoger we komen hoe minder we zien, op een bepaald moment rijden we in de mist en zien we niks meer. We hobbelen er lustig op los en op een bepaald moment zijn we bij de grens van Zuid Afrika waar we een stempel krijgen. We rijden verder in niemandsland en na een tijd komen we weer bij de grens, van Lesotho dit keer. Ook hier krijgen we stempels, en we klimmen nog wat verder, onderweg stoppen we bij hutjes van mensen die daar wonen . We krijgen Zulubrood en Zulubier en gaan weer verder op weg naar het Sani Pass hotel. Het hoogstgelegen café van Afrika. Het is tijd voor warme chocomel, want koud dat het is!!!! Gelukkig heb ik mijn winterjas gekocht. Na de lunch begonnen aan de afdaling, ook nu helaas  zonder uitzicht. We komen langs muren van ijs, ja, ja, echt Afrika…………….
We slapen in een Rondavel , een authentieke lodge, zonder verwarming, er is wel een parafinekacheltje en dat is ook wel nodig want het is denk ik maar een graad of 5. Rafaël kookt voor ons en na het eten de koffer in, met extra dekbed en joggingbroek goed te doen, we slapen goed.
Zondag 16 augustus
Na het ontbijt om 8 uur vertrokken voor een hike naar de grottekeningen van de Sani . We wandelen in stevig tempo de berg op, ( gelukkig niet steil) . Onderweg zien we kuddes elanden en bavianen. Je moet goed opletten waar je loopt want het pad wordt om de paar meter verstevigd met stenen of Balken tegen de Erosie. Lopend rondkijken is dus wat moeilijk, maar het is een prachtig gebied en het is heerlijk weer eens even flink door te stappen. Om 12 uur staat het volgende op het programma een paardentocht de berg op. Ik sta achteraan, want ja paarden is niet zo mijn ding, en iedereen zit al op zijn paard. Voor mij is er geen meer over dacht ik………… Ik moest met de ranger mee naar een andere wei, daar stond Crazy ,een paard voor mij. “It’s just the name”zei de ranger nog. Ik me op het paard gehesen en daar gingen we. Al na een paar honderd meter kwam ik erachter waarom dat dier zo heet. Het bleek een felle hengst te zijn die niet goed overweg kon met de rest. Op een gegeven moment kwam ik naast Julia ( ook geen paardenfan) te staan en kregen de paarden ruzie, die van mij bokte en sloeg met beide poten naar die van Julia. Wonder boven wonder bleven we allebei op het paard zitten, maar de schrik zat er goed in. Het is op zich wel leuk hoor zo op een paard de berg op. Ik liep maar het liefst achteraan, ver van de anderen, maar de paarden kiezen hun eigen weg dus heb je niet alles in de hand. Elke keer als mijn paard gek ging doen, hij kreeg ook nog ruzie met die van Miny, kwam de ranger naar me toe en zei wat ik moest doen. Toen hij erg fel was moest ik de teugels strak aantrekken. Doodeng, want ik zag al voor me dat hij zou gaan steigeren. Dat gebeurde gelukkig niet en na een heuse sprong over de rivier had ik wel genoeg paard gehad voor deze vakantie……………………… Rafaël had ondertussen de lunch gemaakt en nadat we gepakt hadden zijn we teruggegaan naar het vrijwilligershuis. Weer een bijzonder weekend, heel leuk in combinatie met het werk door de week.
Maandag 17 augustus
Vandaag hadden we een gesprek met Pamela over de kassen en de schooluniformen. Zodwa kwam ook en Pamela wilde graag een gesprek met ons en Zodwa. Het probleem met de kassen is dat er niemand is op Agape die weet hoe je moet kweken, er moet iemand worden opgeleid om dat te doen. Als wij aangeven dat wij wel willen betalen voor grond, zaad en andere benodigdheden, zal Zodwa navraag  doen over de opleiding e.d. Wij vinden het belangrijk dit project nieuw leven in te blazen, omdat het naar ons idee veel kan opleveren: De oudere jongens kunnen helpen iets van de grond te krijgen, Agape kan in zijn eigen groente voorzien, en heel misschien is de oogst groot genoeg om nog wat te verkopen. Bovendien staan die mooie kassen daar maar, zonde van dat geld. Verder kwam het weer over de oudere kinderen, Zodwa en Pamela vroegen me weer een plan te maken om deze kinderen klaar te stomen voor een zelfstandig leven. Dat wil ik wel doen, maar het staat of valt met de begeleiding en de wil van alle betrokkenen. Dat heb ik hun proberen uit te leggen. Verder de creche gedraaid, het was druk 20 kinderen waarvan 5 nieuwe die nog niet gewend zijn. Pittig hoor. Na de middag is het dan eindelijk zover: De sleutels van de huisjes zijn er. We zijn gelijk naar binnen gegaan om de ramen te tellen en op te meten voor de gordijnen. De huisjes zien er prachtig uit, met woonkamer/ keukentje, 3 slaapkamers en een badkamer. Het zal voor de kinderen en de aunties echt een hele verbetering zijn t.o.v. de situatie nu. Ook werden de bedden gebracht. Weer iets geregeld, het gaat goed. Zo ook met de bibliotheek. Er was 1 kind die zijn boek kwijt was, alle anderen kwamen het terug brengen en weer een nieuw boek lenen. Ze zijn echt enthousiast. Ik hoop echt dat Pamela volgende week als wij vertrokken zijn het overneemt en natuurlijk ook de vrijwilligers die na ons komen. Vanavond kwamen de meisjes weer mee om te eten. 3 van hun hadden moeilijk wiskunde huiswerk, dus het werd een studie avond. Jasper blijft vanavond slapen op Agape. Als we het moeten geloven komen er wel 20 jongetjes op de kamer met 8 bedden slapen, ik ben benieuwd hoe hij het zal vinden.