De eerste dagen....

Dinsdag heb ik veel gezeten met het nieuwe kleine ondervoedde jongetje Pilani. Hij hapte lekker van de rijst e.d. maar later op de middag heeft hij flinke diarree. Het is een kindje dat nauwelijks iets kan en vreemd uit zijn oogjes kijkt. Het feit dat er in zijn leventje niet naar hem omgekeken is is hem echt aan te zien. Zijn tante heeft hem en zijn oudere zusjes in huis genomen toen de moeder overleed. Tante kreeg hier geld voor, maar zij kocht een koelkast en andere luxe artikelen in plaats van eten e.d. voor de kinderen. De oudste meisjes werden als slaaf behandeld, dit jongetje werd “vergeten”
Ze zijn nu een week bij Agape en volgens degenen die hier al langer zijn gaat het elke dag een beetje beter met hem. Door iets meer te horen over de verhalen achter de kinderen besef je pas waarom Agape er is, waar zouden deze kinderen anders naar toe moeten?
Tijdens het middagdutje hebben we met z’n vieren een uur lang was gesprokkeld van de omheining en van de grond en alles opgevouwen. Alle kleertjes zijn erg verwassen, sleets en kapot. Broeken met gaten, 1 lange en 1 korte pijp, het kan allemaal gebeuren. Wat ik heel bijzonder vond was dat zelfs de kleintjes uit die enorme stapel kleren feilloos hun eigen spulletjes konden vinden. Vol zorg brachten ze het naar hun bed.
Wim heeft de eervolle taak op zich genomen om “de zooi”op het terrein op te ruimen. Samen met de man die op Agape werkt hebben ze alle losse planken, afval, kapot speelgoed enz. naar een hoek gedragen. De man was helemaal blij met Wim, er komen niet zo vaak mannen, dus hij was in zijn nopjes met zoveel hulp.”Middags met de kleintjes gespeeld die steeds bij je willen komen en daarna nog even geholpen bij de huiswerkklas. Dit is maar heel kort en volgens mij ook niet zo effectief. Daarna met een bus vol meiden en Khumbulani die het gras zou maaien naar het vrijwilligershuis gereden en daar samen met de hulp van 2 meiden rijstsalade gemaakt.
De rest was hangerig, wilde tv kijken en er was weinig contact.
Ook tijdens het eten spraken ze vooral Zulu en hadden niet zo’n behoefte om met ons te praten.
Na het eten ging de muziek aan en toen kwam er wat leven in de brouwerij: de dames gingen dansen, en hoe……
Geweldig zoals zij zich uitleven en bewegen, wat zijn wij dan houterig. We hebben erg gelachen om onze stuntelige pogingen er ook nog iets van te maken. Na een ijsje omdat Karin vandaag 3 jaar verkering heeft, werden ze weer opgehaald met de taxi. Gezellig en leuk om het idee te hebben iets meer van deze kinderen te “kennen”
Woensdag op tijd vertrokken en voor het eerst de hele ochtend met de kinderen gespeeld. Ze willen eigenlijk maar 1 ding: Opgetild worden en aandacht krijgen, elk op zijn eigen manier. Voor de fruithap waren ze behoorlijk druk. Miny en Julia hadden bellenblaas meegenomen, een groot succes.
Tijdens de siësta zijn we naar de spar gegaan en op het gemakje gekeken naar wat er allemaal is.En er is veel, ze hebben alles. Vanmiddag aan Pamela gevraagd of ze een lijst wil maken van meubels die nodig zijn voor in de huisjes. Waarschijnlijk krijgen ze maandag de sleutel. Dan kunnen wij een plan maken van waaraan we ons sponsorgeld willen besteden.
Volgende week woensdag zijn er stakingen en mogen er geen busjes rijden. Het plan is om op dinsdag op Agape te blijven slapen zodat we in elk geval iets kunnen doen. We hebben afgesproken dat we op die dag samen met de oudere jongens , die op die dag niet naar school kunnen, de oprit af gaan maken. Hij is nu half af, en kan niet gebruikt worden.
Vanmiddag voor het eerst echt huiswerkklas gedraaid. Pamela was er niet, helaas waren er veel kinderen die alleen Afrikaans huiswerk hadden wat wel herkenbaar is, maar wat niet meevalt als het om invullesjes gaat. Het ging niet erg efficiënt, wij hadden niet de sleutel van de kast. Niemand wist eigenlijk hoe het hoort te gaan, maar we hebben toch nog een aantal kinderen kunnen helpen. Het valt op dat veel kinderen heel serieus met hun werk omgaan. Als wij beter weten wat de bedoeling is zal het wel beter worden.
Vanavond hebben Thalenthe en Khumbulani weer meegegeten. Ze hebben het gras nu afgemaakt. Die oudere jongens wonen nog wel op Agape, maar horen er eigenlijk niet thuis. Het moeilijke is alleen dat ze vaak nergens naar toe kunnen om zelfstandig te wonen. De kans dat het mis gaat is te groot, daarom blijven ze op Agape tot ze een baan hebben. Hierbij worden ze wel geholpen. Je merkt dat ze het wel interessant vinden om eens te kijken hoe “wij”zijn, wat we eten en welke spullen we allemaal hebben.
We zijn al aardig gewend, de dag verloopt vanzelf. We vinden wel dat we nog moeten zoeken naar een betere taakverdeling. We zijn nu eigenlijk allemaal met de kinderen bezig en dat is volgens ons niet altijd nodig omdat de aunties uiteindelijk verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken. Waarschijnlijk komt dat in de loop van de weken vanzelf omdat je dan beter snapt hoe alles in elkaar steekt.