Wim en Paula

Afscheid

Sun, 24 Aug 08 14:18:34 +0200

Dinsdag 19 augustus Vandaag gaan Wim en ik weer terug naar Mr Price Home, een van de stoelen is niet compleet en moet worden geruild, verder weten we nu de maten en het aantal gordijnen, dus die nemen we ook gelijk mee. De rest van de stoelen was ook binnen, dus weer een bus vol om terug naar Agape. Ook gaan we op zoek naar schooluniformen en rugzakken voor 28 kinderen. Toen we bij het winkelcentrum aankwamen was er geen stroom, dus de deuren van de winkels konden niet open. We zagen in de winkel een kaarsje branden, dus we klopten en vroegen of ze voor ons de schoenen en blouses wilden opzoeken. Dit deden ze, we konden over een half uur terug komen. Toen we weer kwamen floepte net het licht aan en zagen we dat ze allemaal jongens schoenen i.p.v. meisjes schoenen hadden klaargezet. Dus weer alles opnieuw opzoeken. In de winkel er naast verkopen ze rugzakken. De eigenaar raakte volledig in de stress toen hij hoorde hoeveel rugzakken ik wilde kopen, hierdoor crashte zijn kassa, dus we moesten zeker een uur wachten voordat we konden betalen.
‘s Middags gingen we de stapelbedden in elkaar zetten en de huiswerkklas draaien. Er gingen jongens mee om te eten ( weer spaghetti) en Jasper kreeg dansles van Spiwe ( die heel flexibel is en goed kan dansen)
Woensdag 20 augustus 2008 Vanochtend moeten Wim en ik al om half 8 op Agape zijn, want er komt een ambtenaar van het ministerie van Landbouw om ons uitleg te geven over de kassen. Slow is wederom Slow en we komen pas om half 9 op Agape aan. Geen probleem Dhr. Raj zit rustig op ons te wachten. Bongeni is er helemaal klaar voor, hij heeft zich voor de gelegenheid in kostuum gestoken met lakschoenen er onder. Dhr Raj blijkt een hele praktische man die goed meedenkt, we zitten al snel op 1 lijn. Zijn voorstel is om de training aan meerdere mensen te geven om zo de kans van slagen zo groot mogelijk te maken. Verder heeft hij zijn huiswerk goed gedaan, hij heeft een keurig lijstje van wat nodig is en hoeveel dat kost. We willen ons sponsorgeld gebruiken om in elk geval in 1 kas te beginnen met het telen van tomaten. Als voorwaarde stellen we dat alle oudste jongens en de meisjes die dat willen ook de training volgen. Dat kan in de vakantie van 29 september a.s. Dhr. Ray inspecteert de kassen en die zijn o.k. Er moet nog wat voorwerk gedaan worden, het is de bedoeling om gelijktijdig met de training te starten met de teelt, zodat theorie en praktijk mooi samen gaan. We weten dat er een risico aanzit. Het zijn tenslotte de mensen van Agape die het werk moeten gaan doen, maar wij geloven dat het kan. En wie niet waagt……………………..
Verder zijn we heel de dag aan de schoonmaak geweest. Ons streven is om nog deze week 1 huisje helemaal klaar te hebben, leuk voor ons om een beeld te krijgen hoe alle meubels passen, leuk voor de volgende vrijwilligers om een idee te krijgen hoe de andere huisjes gaan worden en natuurlijk leuk voor de kinderen van Agape die er gaan wonen. Ook hebben we vanmiddag de schooltassen, schoenen en schooluniformen die we gekocht hebben van het sponsorgeld uitgedeeld.
Donderdag 21 augustus Ook vandaag een drukke dag, Jasper en Eva ontpoppen zich tot Ikeaspecialisten en zetten kasten en tafels in elkaar. Verder schuren, schrobben en sjouwen we de hele dag. Dan kan het inrichten beginnen en dan om een uur of 3 is het 1e huisje zover klaar. Gelijk komt Pamela kijken hoe het is geworden, ze is erg tevreden en dan komt Auntie Gogo. Zij heeft de gordijnen gestreken en was in shock toen ze het resultaat zag, ze bleef ons maar omhelzen en plofte op het bed neer. Ook de andere aunties waren heel blij met het resultaat en dat zij zelf een tweepersoonsbed krijgen ( niet overdreven met hun omvang) vinden ze helemaal geweldig. Toen de kinderen uit school kwamen zijn zij ook komen kijken. Heel leuk en het geeft ons een goed gevoel dat we dit project nog hebben kunnen afronden voor vertrek.’s Avonds gingen we met de vrijwilligers uit eten in Hillcrest bij La Strada, weinig Afrikaans maar lekker eten.
Vrijdag 22 augustus Vandaag is het de dag van ons afscheid. De 4 weken zijn voorbij gevlogen. Vanochtend zijn we met de day-care kinderen naar de kinderboerderij geweest. Het was heel leuk, de kinderen genoten van de dieren en vooral van het speeltuintje. 1 jongetje die steeds huilde, omdat hij er niks van begreep, kreeg de slappe lach toen ik hem op de schommel zette. Waarschijnlijk had hij nog nooit op een schommel gezeten, het was echt heel grappig. Ook de auntie die meeging werd jong opnieuw en genoot met volle teugen.
’s Middag weer verjaardag gevierd van 3 jarigen van deze week. Bij het avondeten moesten wij weer in de oude keuken komen en kwam Pamela een toespraakje houden. Ze bedankte de vrijwilligers en daarna mochten kinderen om de beurt ook iets zeggen. Het blijkt dus echt dat het voor hun in de kleine dingen zit. Ze bedankten bv.Jasper omdat hij met hun wilde spelen, Dat was heel ontroerend en toen ze daarna gingen zingen kreeg ik een brok in de keel………………..Na het eten staat er disco op het programma. We hebben echt een ongedwongen programma gekozen. De kinderen speelden en rommelden in de communityhall, gingen spontaan de stoelendans doen en dronken limo en aten chips. En dan onherroepelijk het moment van vertrek. Voor Jasper moeilijk, want hij heeft echt vrienden gemaakt. Hij heeft zijn hele garderobe uitgedeeld aan de jongens. Ze zijn apetrots op het shirt of broek wat ze van hem kregen, voor Eva moeilijk omdat een meisje zich aan haar vastklampte en begon te huilen, een gek idee dat het nu voorbij is. De afgelopen weken hebben veel indrukken bij ons achtergelaten. Het was mooi om mee te maken.
Binnenkort zal ik nog precies vertellen waaraan we ons sponsorgeld hebben besteedt. Op dit moment even genoeg getypt, want we zijn nu thuis na een reis van 24 uur, dus eerst even uitrusten, wordt vervolgt.
Foto 1: Ook nog tijd om te knuffelen
Foto 2: Na het eten tandenpoetsen
Foto 3: Heel blij met de schooltas
Foto 4: en met de schooluniformen
Foto 5: Ikea specialist
Foto 6: En poetsen maar..........
Foto 7: De dames zijn blij met het nieuwe huisje en proberen vast de bank uit.
Foto 8: Met sommige kinderen heb je net iets extra's
Foto 9: Apiwe en Snethemba
Foto 10: Jasper en zijn vriendjes
Foto 11: De club van augustus

ijskoud afrika

Tue, 19 Aug 08 11:06:45 +0200

Vrijdag 15 augustus
Vanochtend eerst weer allerlei boodschappen gedaan, dat klinkt simpel, maar is een tijdrovende klus hier…………….
Daarna als gewoonlijk ( ja, we krijgen routine) kwamen de kleintjes zwemmen. Er was een nieuwe tweeling bij de day-care die veel aandacht vraagt. Ze begrijpen nog niet wat de bedoeling is, het ene jongetje kijkt goed naar de anderen en probeert dat na te doen, zijn broertje helemaal niet en daar moet je dus goed op letten . Heel veel dingen kent hij niet zoals bv. De wc. Waar het hem uitkomt laat hij zijn broek zakken en gaat plassen. Ook loopt hij als je niet oppast zo het zwembad in. Maar het gaat goed, het ritje in de bus terug is weer erg gezellig. Wim, Jasper en Eva blijven ’s middags op Agape om de stoelen verder in elkaar te zetten. Ze hebben de cadeautjes voor de Aunties ( hun foto in een lijstje en een nieuwe rok) gegeven. Ze waren er erg blij mee, als dank kregen ze een dansje en liedje en werden ze uitgebreid geknuffeld. Heel leuk om op deze manier iets weg te geven. Daarna ben ik met Tessa en Miny naar Pinetown gegaan, op jacht naar stapelbedden. We komen in een “zwarte”meubelstraat waar stapelbedden maar moeilijk te vinden zijn. Uiteindelijk toch stevige bedden gevonden, maar ook nu werd ons geduld op de proef gesteld om ze te kunnen kopen.
Stap 1: Verkoper houdt praatje, korting wordt geweigerd.
Stap 2: Neem plaats aan een bureau, alle gegevens worden opgeschreven tot en met nummers legitimatiebewijs
Stap 3: Ga naar een loket om te betalen. Als blijkt dat Tessa een deel cash en een deel per pin wil betalen moeten we naar
Stap 4: Weer terug naar het 1e bureau, waar de lieve man weer een ander formulier moet invullen ditmaal op de computer. ( Een cursus hierin zou de zaak wel bespoedigen)
Stap 5: Weer naar het geldloket en jawel, we kunnen betalen
Stap 6: Weer naar het bureau om te horen wanneer de bedden bezorgd kunnen worden. Het wordt misschien maandag en anders dinsdag, hij zou Tessa hierover morgen of maandag bellen………..
Nou de bedden zijn gekocht. We kopen in een andere winkel nog het beddengoed voor de Aunties, bepakt en bezakt komen we aan op de school van de kinderen, die in een straat achter deze meubelwinkel ligt. We mogen van de bewaking naar binnen en komen in een bunkerachtig, groot gebouw. De kinderen die ons zien worden helemaal blij en zeggen tegen hun klasgenoten “It’s my friend”We moeten nog wachten tot de oudsten klaar zijn met de les en kunnen dus een kijkje nemen in de lokalen. Daar zijn we snel mee klaar, er staan alleen ( oude) tafels en stoelen en een bureau. Verder is het leeg en kaal. De groep oudsten is bezig met een soort dramales op het plein. We mogen op het kantoor van de principal (directeur) komen waar Tessa in gesprek zit. De school heeft geldgebrek. Het is een privateschool waar 80% van de ouders niet betaald, dus er is ernstig geldgebrek. Per klas is er 1 boek, de opdrachten hieruit worden per leerling gekopieerd.
Na lang wachten ( ongelooflijk hoe geduldig de kinderen zijn) kunnen we naar de bus. De spreien en lakens van de aunties worden door de kinderen gedragen en dan maken we weer iets mee wat in Nederland ondenkbaar zou zijn: In een bus voor 22 personen gaan we met 40 personen, een magnetron, 5 spreien en de rest op weg. Het wordt swingen geblazen op hun favoriete beat gaat iedereen dansen en swingen, het wordt een gezellige rit. Ik vroeg of het nooit voorkwam dat er een leerling wordt vergeten in dit gewemel. Dat is niet zo want Pilani ( een van de oudsten) heeft als taak op zich genomen om alle lokalen na te lopen voordat de bus vertrekt, ook onderweg houdt hij iedereen inde gaten. Een van de meisjes is ziek, ze was de hele week al moe ( tijdens de huiswerkklas slaapt ze bijna) nu zien we dat haar klieren helemaal zijn opgezet (de bof?)
Bij terugkomst op Agape brengen Miny en Pilani het meisje naar familie. Miny mag maar een stukje mee, daarna wordt het te gvaarlijk. Pilani loopt verder, het is een heel eind, hij moet ook lopend terug en zal pas om een uur of 7 weer terug op Agape zijn. Geweldig hoe deze jongen zich ontpopt tot een zorgzame, verantwoordelijke persoon.
Ondertussen is de rest naar de communityhall gekomen waar we de verjaardag vieren van 4 kinderen.
Er is er slechts 1 aanwezig, zo onvoorspelbaar is het hier. 1 meisje is ziek, de tweeling is er ook niet. Voor Zodwa geen probleem, ze ondergaat het zingen e.d. met plezier. We beginnen met Happy Birthday, daarna gaan ze automatisch verder met Lang zal ze leven. Heel grappig om te horen hoe Zulukinderen dit zingen. Taart en drinken hebben we gekocht en Zodwa is erg blij met haar horloge, kortom een feestelijke afsluiting van deze week.
Zaterdag 15 augustus
Vandaag worden we om 6 uur opgehaald voor ons weekend Drakensbergen, een rit van 3 uur. Na aankomst stappen we over in een 4x4 en kan de tocht naar de Sani pass beginnen. Het 1e stuk is prachtig, een prachtig bergachtig landschap, met veel verschillende kleuren. Hoe hoger we komen hoe minder we zien, op een bepaald moment rijden we in de mist en zien we niks meer. We hobbelen er lustig op los en op een bepaald moment zijn we bij de grens van Zuid Afrika waar we een stempel krijgen. We rijden verder in niemandsland en na een tijd komen we weer bij de grens, van Lesotho dit keer. Ook hier krijgen we stempels, en we klimmen nog wat verder, onderweg stoppen we bij hutjes van mensen die daar wonen . We krijgen Zulubrood en Zulubier en gaan weer verder op weg naar het Sani Pass hotel. Het hoogstgelegen café van Afrika. Het is tijd voor warme chocomel, want koud dat het is!!!! Gelukkig heb ik mijn winterjas gekocht. Na de lunch begonnen aan de afdaling, ook nu helaas zonder uitzicht. We komen langs muren van ijs, ja, ja, echt Afrika…………….
We slapen in een Rondavel , een authentieke lodge, zonder verwarming, er is wel een parafinekacheltje en dat is ook wel nodig want het is denk ik maar een graad of 5. Rafaël kookt voor ons en na het eten de koffer in, met extra dekbed en joggingbroek goed te doen, we slapen goed.
Zondag 16 augustus
Na het ontbijt om 8 uur vertrokken voor een hike naar de grottekeningen van de Sani . We wandelen in stevig tempo de berg op, ( gelukkig niet steil) . Onderweg zien we kuddes elanden en bavianen. Je moet goed opletten waar je loopt want het pad wordt om de paar meter verstevigd met stenen of Balken tegen de Erosie. Lopend rondkijken is dus wat moeilijk, maar het is een prachtig gebied en het is heerlijk weer eens even flink door te stappen. Om 12 uur staat het volgende op het programma een paardentocht de berg op. Ik sta achteraan, want ja paarden is niet zo mijn ding, en iedereen zit al op zijn paard. Voor mij is er geen meer over dacht ik………… Ik moest met de ranger mee naar een andere wei, daar stond Crazy ,een paard voor mij. “It’s just the name”zei de ranger nog. Ik me op het paard gehesen en daar gingen we. Al na een paar honderd meter kwam ik erachter waarom dat dier zo heet. Het bleek een felle hengst te zijn die niet goed overweg kon met de rest. Op een gegeven moment kwam ik naast Julia ( ook geen paardenfan) te staan en kregen de paarden ruzie, die van mij bokte en sloeg met beide poten naar die van Julia. Wonder boven wonder bleven we allebei op het paard zitten, maar de schrik zat er goed in. Het is op zich wel leuk hoor zo op een paard de berg op. Ik liep maar het liefst achteraan, ver van de anderen, maar de paarden kiezen hun eigen weg dus heb je niet alles in de hand. Elke keer als mijn paard gek ging doen, hij kreeg ook nog ruzie met die van Miny, kwam de ranger naar me toe en zei wat ik moest doen. Toen hij erg fel was moest ik de teugels strak aantrekken. Doodeng, want ik zag al voor me dat hij zou gaan steigeren. Dat gebeurde gelukkig niet en na een heuse sprong over de rivier had ik wel genoeg paard gehad voor deze vakantie……………………… Rafaël had ondertussen de lunch gemaakt en nadat we gepakt hadden zijn we teruggegaan naar het vrijwilligershuis. Weer een bijzonder weekend, heel leuk in combinatie met het werk door de week.
Maandag 17 augustus
Vandaag hadden we een gesprek met Pamela over de kassen en de schooluniformen. Zodwa kwam ook en Pamela wilde graag een gesprek met ons en Zodwa. Het probleem met de kassen is dat er niemand is op Agape die weet hoe je moet kweken, er moet iemand worden opgeleid om dat te doen. Als wij aangeven dat wij wel willen betalen voor grond, zaad en andere benodigdheden, zal Zodwa navraag doen over de opleiding e.d. Wij vinden het belangrijk dit project nieuw leven in te blazen, omdat het naar ons idee veel kan opleveren: De oudere jongens kunnen helpen iets van de grond te krijgen, Agape kan in zijn eigen groente voorzien, en heel misschien is de oogst groot genoeg om nog wat te verkopen. Bovendien staan die mooie kassen daar maar, zonde van dat geld. Verder kwam het weer over de oudere kinderen, Zodwa en Pamela vroegen me weer een plan te maken om deze kinderen klaar te stomen voor een zelfstandig leven. Dat wil ik wel doen, maar het staat of valt met de begeleiding en de wil van alle betrokkenen. Dat heb ik hun proberen uit te leggen. Verder de creche gedraaid, het was druk 20 kinderen waarvan 5 nieuwe die nog niet gewend zijn. Pittig hoor. Na de middag is het dan eindelijk zover: De sleutels van de huisjes zijn er. We zijn gelijk naar binnen gegaan om de ramen te tellen en op te meten voor de gordijnen. De huisjes zien er prachtig uit, met woonkamer/ keukentje, 3 slaapkamers en een badkamer. Het zal voor de kinderen en de aunties echt een hele verbetering zijn t.o.v. de situatie nu. Ook werden de bedden gebracht. Weer iets geregeld, het gaat goed. Zo ook met de bibliotheek. Er was 1 kind die zijn boek kwijt was, alle anderen kwamen het terug brengen en weer een nieuw boek lenen. Ze zijn echt enthousiast. Ik hoop echt dat Pamela volgende week als wij vertrokken zijn het overneemt en natuurlijk ook de vrijwilligers die na ons komen. Vanavond kwamen de meisjes weer mee om te eten. 3 van hun hadden moeilijk wiskunde huiswerk, dus het werd een studie avond. Jasper blijft vanavond slapen op Agape. Als we het moeten geloven komen er wel 20 jongetjes op de kamer met 8 bedden slapen, ik ben benieuwd hoe hij het zal vinden.

Week Update

Fri, 15 Aug 08 12:46:46 +0200

Maandag 11 augustus
Vandaag gaan we de spullen voor de huisjes kopen. Met Tessa, Karin en Eva weer naar Mr. Price Home om de volgende spullen te kopen: 5 tafels, 40 stoelen, 40 hoeslakens, 20 dekbedhoezen, 40 handdoeken, 10 theedoeksets. Ik kon nog korting bedingen en met een overvolle bus weer terug naar Agape. Daar de spullen uitgeladen en ’s middags de tafels gelijk in elkaar gezet. Met name de Aunties waren erg blij met de spullen en toen ik hun dekbedovertrek liet zien, kreeg ik weer een flinke knuffel. Wim en Jasper maken vorderingen met de oprit. De bibliotheek is klaar, dus we krijgen zoetjesaan eer van ons werk.’s Avonds kwamen er weer 5 jongens koken en eten, erg pittige macaroni. Het was gezellig.

Dinsdag 12 augustus
Vanochtend na de boodschappen met de kinderen gespeeld en met Pamela gepraat over besteding van ons geld en over de grote jongens. Het is m.i. echt een gebrek dat die jongens geen echt programma doorwerken om zelfstandig te worden. Op school lopen sommigen de kantjes er van af, Tessa vertelde dat ze Slow soms al om 11 uur bellen terwijl school pas om 2 uur klaar is. Verder gaan ze weg van Agape wanneer het hun uitkomt. Nu er prikkeldraad op de muren zit kunnen ze niet meer over de muur klimmen en heeft Pilani, die altijd afsluit, de poort opengelaten om zijn vrienden binnen te laten. Geen goede zaak, zo ook dat ze soms voor een paar dagen "verdwijnen"zonder dat Pamela daarvan af weet. Het lijkt er op dat langzaam maar zeker de jongens hun eigen regels stellen en dat moet volgens mij snel een halt worden toegeroepen. Pamela vroeg me nog wat tips uit te werken voordat ik vertrek. Het is heel leuk om te zien dat de kinderen steeds meer aan je gewend raken. Toen de oudsten uit school kwamen kreeg ik van stuk voor stuk een hand of een high five, ze laten zich makkelijker troosten. Om half 4 kwamen alle kinderen naar de communityhall waar ik in mijn steenkolenengels uitleg heb gegeven over de bibliotheek. Veel kinderen wilden gelijk lid worden en een boek lenen. Een hectisch uurtje volgde, velen hebben een boek mee, nu maar afwachten of ze het maandag weer komen inleveren. In de map voor de vrijwilligers zit een handleiding voor gebruik, ik hoop echt dat dit project door gaat als wij vertrokken zijn. De kinderen zijn er erg blij mee. Een van de oudere jongens leverde zijn contract in en bedankte me uitgebreid dat zij nu de mogelijkheid hebben boeken te lenen, dat doet goed.
"s Avonds kwamen 4 meiden mee,ook nu is de sfeer al veel meer ontspannen, de verhalen komen los. Over school bv. Zoals alle pubers hebben ze van alles op te merken over uiterlijk en manier van doen van hun leraren. Na de "gewone"dingen kwamen er ook verhalen die mijn tenen deden krullen. 1 leraar heeft bv. de gewoonte ( hij is heel dik) om als zijn leerlingen aan het eten zijn hun eten of drinken op te eisen. De leerlingen durven niet te weigeren. Hij spuugt dan op het eten en vraagt : wil je het nog hebben………………………… Zo komt hij aan zijn eten, ten koste van zijn leerlingen.
Ook werden ze onder dwang gezet om geld los te peuteren van Bill Gates die ze hebben ontmoet bij hun optreden in New York. De leraar wilde wel 1000 dollar…………………….
Verder krijgen ze slaag met een stok als de meiden nagellak ophebben, of oorbellen in hebben, van een juf die zelf helemaal behangen is met sieraden, make up enz.
Na deze verhalen was het weer hair style tijd en film tijd.

Woensdag 13 augustus
Vandaag is het vrijwilligersdag. We gaan met alle Be-More vrijwilligers langs de andere projecten.
Eerst gaan we de meiden van het Dream Centre ophalen. Hier verzorgen ze mensen die Aids hebben. Om die reden is het niet handig dat wij er met een groep van 20 gaan kijken. We beginnen bij de Tree clinic, een project wat gelinkt is aan Bobbi Bear.

Bij de Tree clinic komen vrouwen en kinderen uit de wijde omgeving. De gedachte achter deze bijeenkomst is om vrouwen te ondersteunen, door het vele huiselijk geweld en armoede hebben deze vrouwen het heel zwaar. Ze krijgen bij de Tree clinic voorlichting over allerlei onderwerpen, er is een medische post voor "eenvoudige" kwalen en er worden spullen uitgedeeld. Ook wij hebben van alles van het sponsorgeld gekocht. Op advies van Karin hebben we een tas met antibacteriële crème, middeltjes tegen schurft gekocht en 80 potten vaseline, 80 tubes tandpasta, 80 paar sokken, ondergoed en luierbroekjes. De mensen die hier komen zijn soms zo arm dat ze slechts 1 paar kleren hebben. Het was indrukwekkend om te zien , de "oude" vrouwen die voorlichting gaven, het zingen, de vele kinderen die medische hulp nodig hadden, kortom een initiatief wat echt nodig is. Mij werd gevraagd de spullen die we hadden gekocht uit te delen. Ik vond het moeilijk om te doen.

Daarna reden we door naar Mother of Peace, een project waar ook kinderen wonen die geen thuis meer hebben of niet meer thuis kunnen wonen. De kinderen wonen er in huisjes in "gezinsverband"samen met een auntie, daarnaast zijn er nog mensen die zich bezighouden met het begeleiden van de kinderen. Het project ziet er heel verzorgd uit, en lijkt beter georganiseerd dan Agape. Er tegenover zit Bobbi Bear, een project voor kinderen die seksueel misbruikt zijn. Op het moment dat er een melding binnenkomt, gaat een iemand van Bobbi Bear naar het kind toe met een beer, een rugzakje met spullen. Het eerste wat ze doen is met behulp van de beer proberen te achterhalen wat er precies is gebeurd. Wat het kind verteld wordt op de beer getekend, of er worden pleisters geplakt op de plaatsen waar het kind dit aangeeft. Deze beer is heel belangrijk, want wordt in de rechtszaak gebruikt als bewijs. Op die manier hoeft het kind niet telkens opnieuw het verhaal te vertellen. Hierna gaat het kind naar het ziekenhuis voor een medische check up en wordt evt. bewijsmateriaal vastgelegd. In het rugzakje zit schoon ondergoed, teken/schrijfspullen een handdoekje enz. Dan wordt gekeken waar het kind naar toe kan, naar huis is niet altijd mogelijk omdat het misbruik ook vaak in familiekring gebeurd. Het kind kan dan tijdelijk bij Mother of Peace terecht. Verder geeft Bobbi Bear veel voorlichting op scholen e.d. Een heftig project waar bevlogen mensen werken. Jammer dat ze het zo druk hebben, want dat betekend dat er (te) veel kinderen gebukt gaan onder seksueel misbruik.
We gingen in Durban ook nog 2 projecten bekijken: Isiah 54 , een heel klein project met plaats in een gezin voor crisisopvang. Er zijn uitbreidingsplannen om ook een huis voor jonge a.s. moeders op te richten. Het 2e project was Umthando, een project voor straatkinderen. Hier kunnen jongeren terecht die op straat leven voor een douche, maaltijd en begeleiding. Er is een ambulance die door de straten rijdt en kinderen wijst op deze mogelijkheid en eerste hulp verleend. Het doel is om de kinderen van straat te halen door ze naar huis te begeleiden of een andere oplossing te zoeken. Veel kinderen willen niet naar huis, omdat de omstandigheden slecht zijn, door te bedelen of te stelen hebben ze meer geld en eten dan wanneer ze thuis zouden zijn……………………
Het is alles bij elkaar een intensieve dag, met veel indrukken en een beetje hopeloos gevoel van: wat is er veel hulp nodig en wat jammer dat dat zo is. Tegelijk wordt je blij van de bevlogenheid van de mensen die dit werk doen.
Als afsluiting gingen we gezamenlijk uit eten op het strand bij Durban, heerlijk en een prachtig plekje.

Donderdag 14 augustus
Vandaag gaan we als gezin op stap. We worden door Dave (taxi) naar de Victoria Street Market in Durban gebracht, een overdekte hal met souvenirs en kruiden e.d. Het afdingen, het opdringerige gedrag van de eigenaar enz. laten je echt voelen in het buitenland te zijn. We hebben nog wat souvenirs gekocht en zijn in de straten buiten het gebouw ook nog winkels wezen kijken. Dit is duidelijk een zwarte wijk, met veel mensen, veel spullen, veel armoede. Groot is dan ook het contrast als we laters naar Pavillion gaan, een modern winkelcentrum ( lijkt op Wijnechem maar dan veel groter) waar alle luxe te krijgen is. We hebben hier cadeautjes gekocht voor de 4 kinderen die morgen hun verjaardag vieren. Ook hebben Jasper en Eva hun kledingvoorraad weer op pijl gebracht. We hebben tenslotte 2 lege rugzakken en het meeste van onze kleren laten we hier, dus plek genoeg voor nieuwe voorraad.

Foto 1: Vrouwen bij de Tree Clinic
Foto 2: Tijd voor medische hulp
Foto 3: "Sinterklaas"aan het werk…………………….
Foto 4: Lekker relaxen aan het strand van Durban

Update weekend

Mon, 11 Aug 08 13:41:38 +0200

Donderdag 7 augustus 2008
Vandaag een echte werkdag, Wim en Jasper weer de hele dag beton gestort ( met de hand), Eva en ik hebben alle boeken geregistreerd en in de bibliotheek gezet. Toen de oprit glad was, moesten we onze handafdruk er in zetten, een soort "walk of fame" van vrijwilligers. "s Avonds kwamen er weer 4 dames mee om te eten, wederom spaghetti. De meiden waren aan het frutsen met hun haar, een mooi moment om de haarbanden, diadeems en elastiekjes tevoorschijn te halen. Verder afrikaanse kaartspelletjes gespeeld.
Vrijdag 8 augustus:
Vandaag weer waterfestijn. ’s Morgens de kleintjes. ’t Was weer een gespetter van jewelste. Ze hebben ook met de springtouwen gespeeld. Deze keer ben ik ook mee geweest om ze met de bus terug te brengen. Heel leuk om te zien hoe blij ze worden van zo’n autoritje. Op de terugweg gingen Spiwe en Zakileh mee. De grote jongens hebben nog steeds geen school, dus vervelen zich. Spiwe heeft met Karin en Jasper mikado gespeeld. Het is een hele stoere, maar eigenlijk nog een kleine jongen die geniet van wat extra aandacht. Eva en ik hebben intussen de handleiding voor de bibliotheek gemaakt. Even voor 3en hoorden we zingende kinderen, de schoolkids kwamen er aan voor een zwempartij. Na hun fruit, gingen ongeveer 20 kinderen zich omkleden en vermaakten zich uitstekend in en om het bad. Omdat het best koud was werd er ook veel op het gras gespeeld en binnen ontstond een heuse disco. Daarna gingen de dames in bad, 5 tegelijk in bad, 4 tegelijk onder de douche, gezellig. Helaas ontdekten we na afloop dat zij niet goed weten waar de grenzen liggen, alle flesjes shampoo, doucheschuim waren leeg. Toen het al donker was, was Slow nog steeds niet gekomen om ze op te halen, ze stikten van de honger, dus gaven we ze nog maar een boterhammetje, tenslotte hadden ze na hun ontbijt nog niks gegeten. Het werd een hectisch gebeuren. . Aandoenlijk was het ook, een meisje had pijn, na een knuffel en een crème op de zere plek liep ze weer lachend rond. De meisjes hadden op een bepaald moment ballonnen opgeblazen en schreven daar bv. Op I love you mom and dad…………weer een moment om stil te staan bij het gemis wat deze kinderen hebben.
Op ons prikbord lieten ze nog een boodschap achter: thank you en we love you………..Genoten hebben ze, toen ze eindelijk vertrokken kregen we veel kushanden toegeworpen.’s Avonds alle handdoeken en bikini’s gewassen en vroeg naar bed, want het was slopend.
Zaterdag 9 augustus:
Vandaag was het plan om een Durban tour te gaan doen langs de highlights van Durban en naar de Townships. Piet belde af, omdat alles gesloten is vandaag vanwege Vrouwendag. Wel jammer, zo hebben we opeens een dag niks te doen. Eigenlijk is zo’n rustdag ook wel lekker we zijn er best aan toe.
Vrouwendag wordt hier groot gevierd en dat is denk ik ook wel terecht. De vrouwen van Afrika zijn sterk, Zorgen voor huis ,kinderen en werken om alle eindjes aan elkaar te knopen vaak onder zeer moeilijke omstandigheden.
Neem de Aunties, allemaal hebben ze een eigen gezin, maar wonen op Agape en zijn 24 uur per dag beschikbaar voor de kinderen. 5 dagen per maand zijn ze vrij.
Auntie Coco vertelde mij een stukje van haar leven: Ze heeft een man, maar die is aan de drank, Ze had 3 kinderen, 2 zoons en een dochter. Beide zoons zijn doodgeschoten. Haar trots is haar dochter die bij de drogist werkt ( als enige zwarte vrouw). Zij heeft een rotsvast geloof dat alles beter wordt. Count your blessings zegt ze steeds…………………
Het is jammer dat de aunties weinig Engels spreken en begrijpen, dat maakt het moeilijk om echt wat meer te weten te komen van het leven van deze vrouwen.

zondag 10 augustus 2008
Vandaag staat de Zulu toer op het programma. Rafaël kwam ons met een riante 4x4 ophalen en bracht ons naar het gebied achter Agape. Eindelijk krijgen we een reeël beeld van hoe de mensen in dit gebied leven. Tot nu toe zijn we alleen voor Agape geweest, een "witte"wereld met alle luxe die wij gewend zijn. Nu krijgen we een beeld van het "zwarte" Afrika in het gebied van de 1000 heuvels. Een prachtige omgeving met waar je ook kijkt overal huisjes tegen de berg aangeplakt. Er lopen alleen wandelpaden doorheen. De mensen leven in armoedige omstandigheden ver van de bewoonde wereld. Ook winkeltjes en café’s zijn van een andere orde, heel klein, oud en met een heel beperkt assortiment. Op een bepaald moment kwamen we in het gebied van de Maphephetheni Chief, het dorp wat we zouden gaan bezoeken. Bij de postboxen kwam onze "dorpsgids" Mkhoko ons ophalen voor een wandeling in de omgeving. De omgeving is prachtig en we kijken ons ogen uit naar hoe de mensen wonen. Mkhoko nam ons mee naar de eerste familie en vertelde hoe belangrijk de kraal in een familie is. ’s Nachts slaapt daar het vee en er worden ceremoniën gehouden als de 21e verjaardag van de meisjes, huwelijksvoorbereidingen enz. Rondom de kraal in een C vorm staan de Randavels, ronde huisjes met verschillende functies. Wij gingen als eerst in de kookrandavel. De indeling is standaard, mannen rechts, vrouwen links, achterin de keukenspullen en de pot die schoonmoeders krijgen van hun a.s. schoonzoon. Ze koken op houtvuur op de grond en zitten op een matje op de grond ( de mannen op een bankje).
Daarna liepen we naar de rivier, daar kregen we te horen hoe een jongen een meisje het hof maakt. Van stengels gras moesten we op "scoobidoumanier"een armbandje vlechten. Dat armbandje geef je aan de jongen/ meisje dat je leuk vindt, Wordt het armbandje geaccepteerd heeft het stel verkering.
Langs de oever van de rivier kwamen we bij weer een cirkel van stenen dit keer. Dit is de traditionele tempel. Ook hier weer een strikte verdeling met aparte ingang voor mannen, vrouwen en kinderen.
Dan op naar de medicijnvrouw. Voordat we naar binnen mochten moesten we eerst ons schoenen uit, we werden geleerd hoe te zitten en moesten de vrouw groeten op een speciale manier. De vrouw is niet van haar plaats geweest, heeft niks gezegd en heeft nauwelijks bewogen. Mkhoko vertelde over haar capaciteiten en vertelde dat het een goed teken was dat ze niks deed, omdat ze anders naar je toe zou komen om te zeggen wat er mis met je is en je een drankje zou voorschrijven. Blijkbaar zijn wij allen in goede gezondheid, fijn om te weten…….
Na deze poppenkast werden we een andere randavel binnengeloodst Daar zaten een heleboel mensen op matjes langs de rand. Het bleek dat er een voorbereidingsceremonie voor een huwelijk aan de gang was. Toen wij zaten werden we welkom geheten. Daarna kwamen de geschenken voor de schoonfamilie binnen, een groot gejoel ging op. Het was fruit en werd rondgedeeld. Ook wij deelden gewoon mee in de feestvreugde, We kregen ook drinken aangeboden, Zulubier uit een gemeenschappelijke kan (yeg) en cola. Toen barste het feest los. Om beurten gingen de vrouwen en mannen dansen op de traditionele Zulu manier, beentjes in de lucht. Natuurlijk moesten wij het ook proberen……………..
Het was een fantastische belevenis, vooral omdat het niet speciaal voor ons in scene werd gezet, maar wij deel uitmaakten van hun eigen feest.
Daarna was het tijd voor een traditionele Zulu maaltijd, Maismeel met verschillende groenten.
Het was best lekker, en Jasper voelde zich helemaal thuis, want je moest met je handen eten.
De sliert kinderen achter ons aan werd steeds groter, we gingen weer naar een volgende familie. Die hadden traditionele souvenirs . Als toegift kregen we nog een dansvoorstelling van zo’n 40 kinderen. Geweldig om te zien.
Ik vond dit echt een top belevenis, vooral omdat deze dag vrij origineel leek, zonder opsmuk kregen we de kans iets te zien van hoe de Zulu’s leven.

Foto 1: Spiwe aan het touwtje springen
Foto 2: Snegugu in bad
Foto 3: Randavel
Foto 4: Eva wordt het hof gemaakt
Foto 5: Familiebezit, man met meerdere vrouwen
Foto 6: Eva en Karin eten op z’n Zulu’s
Foto 7: De inkervingen vertellen bij welke familie je hoort
Foto 8: Paula probeert de Zuludans….

Leven op Agape

Thu, 07 Aug 08 13:27:18 +0200

Maandag 4 augustus.
Vandaag hebben we van Pamela het lijstje gekregen met spullen die nodig zijn voor in de nieuwe huisjes. Helaas komt de sleutel nog niet, heel jammer maar we gaan in elk geval eens kijken wat we van de verlanglijst kunnen kopen. Ik ben met Miny, Julia en Eva naar Hillcrest gegaan om enig idee te krijgen van waar we spullen kunnen kopen en wat dat ongeveer gaat kosten.
We richten ons in eerste instantie op de meest basale benodigdheden: 5 bedden voor de aunties, 5 stapelbedden, 5 tafels, 40 stoelen, dekbedhoezen en hoeslakens en gordijnen. We kwamen terecht bij Mr. Price Home een hele leuke winkel met van alles en nog wat. Een aardige begroting kunnen maken, alleen voor bedden moeten we naar Pinetown. De prijzen voor meubels vallen tegen, het is duurder dan ik had gedacht.Verder is het erg nodig dat er prikkeldraad komt op de afscheiding. Pamela vertelde dat er regelmatig mensen op het terrein komen en spullen meenemen en dat is natuurlijk niet veilig voor de kinderen. Wij hebben besloten ook hieraan mee te betalen en ook aan de oprit. Die was half afgemaakt door vorige vrijwilligers, maar omdat er geen geld meer was is dat gestopt. Daarom staat de bus steeds buiten het terrein van Agape, met het risico dat die wordt gestolen. Omdat we toch in het winkelcentrum waren ook maar gelijk warme kleding gekocht, want het kan hier koud zijn!!!Ik heb een winterjas gekocht omdat we binnenkort naar Drakensbergen gaan en het daar nog veel kouder schijnt te zijn toch iets wat je niet verwacht in Afrika…. Het was een leuk dagje uit waarin we wel heel goed de tweedeling hebben gezien die hier nog volop aanwezig is. In het winkelcentrum wat heel luxe was hebben we nauwelijks zwarte mensen gezien, hoezo geen apartheid meer………."s Middag weer terug naar Agape waar we steeds beter meedraaien in de huiswerkklas. De lesstof die de kinderen krijgen is erg gericht op "goede"antwoorden en werkt ongeveer zo.:1 kind vraagt om hulp. Je legt uit wat de bedoeling is. Het kind gaat aan de slag en als je hem/haar dan prijst om het goede antwoord zwermt de rest om het kind heen en schrijft alles over. Ze snappen vaak niet wat ze aan het doen zijn en de kinderen vertelden dat de leraar zelf de antwoorden op het bord schrijft en dat ze die dan over moeten schrijven. Ik ben wel heel benieuwd hoe hun schooldag er uit ziet. Als het goed is kunnen we volgende week een keertje met ze mee. Het ondergoed , de beha’s en kleren die we hadden meegenomen zijn door Pamela uitgedeeld aan de kinderen, ze kwamen allemaal Jasper en Eva bedanken.
"s Avonds vroeg de koffer in, want we zijn allemaal nog moe van het weekend.

Dinsdag 5 augustus
Vanochtend vroeg alles gepakt, want we blijven op Agape slapen, omdat er morgen gestaakt wordt door de taxibusjes. Slow rijdt ook niet, de kinderen kunnen dus niet naar school, daarom willen wij wel op Agape zijn. Vanochtend de crèche gedraaid. Ik heb ze een kleurplaat gegeven, dat vonden ze leuk, maar ook hier steeds ruzie om de potloden. Nadat ze wat terechtgewezen waren ging het beter en een aantal heeft echt lekker zitten kleuren. Geholpen met het eten geven en ’s middags zijn we boodschappen gaan doen, want we blijven ook op Agape eten, en eten liever niet wat de pot schaft…….. Milimiliputu staat niet in onze top3 .
Het was leuk eens wat langer op Agape te blijven, de huiswerkklas hebben we kunnen volgen tot het eind. De aunties waren druk in de weer een kamer voor ons vrij te maken. We kwamen er achter dat er 12 kinderen in 8 bedden slapen, dus die nieuwe bedden is echt geen overbodige luxe.
Toen was het etenstijd, Alle kinderen kwamen in het kleine keukentje met 1 peertje licht om te eten. Pamela kwam ook en hield een toespraak die voor ons vertaald werd door de oudste kinderen. Ze vertelde dat er een waterleidingbuis is doorgezaagd van de nieuwe huisjes, zodat de tuin nu blank staat. Het vermoeden bestaat dat mensen uit de omgeving dit gedaan hebben. 1 van de kinderen vertelde dat de omgeving liever niet wil dat Agape in hun buurt staat, toen het was afgebrand kwamen buurtgenoten foto’s nemen en stonden er lachend bij. Ook zijn sommige mensen jaloers omdat Agape spullen heeft die anderen soms niet hebben. Na de toespraak gingen de kinderen zingen, weer heel indrukwekkend, met 40 kinderen in het donker, zingend voor het eten, een fantastische ervaring. Het eten gaat op zijn "Jaspers", bord op schoot, plekje op de vloer en eten met de handen. Het valt op hoe de kinderen elkaar helpen, Mooie beelden gezien, 2 meisjes bij elkaar op schoot onder een dekentje, De groten die de kleintjes eten geven, de vanzelfsprekendheid om na afloop de boel weer op te ruimen. Prachtig om eens mee te maken. Na afloop bleven veel kinderen in het keukentje hangen, omdat het er lekker warm was, buiten was het echt koud en de kinderen lopen met weinig kleren en vaak op blote voeten of slippers Meisjes gingen Eva’s haar vlechten en vonden dat stijle haar erg grappig……. Daarna bedtijd voor de kleintjes, ook hier een groot verschil met Nederland. Kinderen staan geduldig te wachten tot ze een plekje in een bed krijgen, want ook hier slapen vaak meerdere kinderen in 1 bed. Huilen e.d. is er hier niet bij, Ze gaan liggen en vallen in slaap of kijken wat om zich heen. De oudere kinderen bivakkeren ook op hun eigen groepskamers met een man of 8 in een hele kleine ruimte. Wij liepen wat rond en op een gegeven moment kwam Philani ( de grote van 17) bij ons zitten. Je merkt dat ze het heerlijk vinden eens wat persoonlijke aandacht te krijgen zonder alle anderen er bij. Toen ook hij naar bed ging ( 9 uur) hebben wij ons kamp opgezet. Eva, Miny, Julia en Karin slapen in de jongenskamer, Wim, Jasper en ik in de Communityhall.

Woensdag 6 augustus
Vanochtend waren we vroeg op Agape, maar er was voor ons nog niet gelijk wat te doen. De kinderen waren vrij van school i.v.m. de staking en bleven iets langer op bed, om 7 uur was iedereen wel wakker en begon het grote "wassen" Eerst zichzelf en ook hier zie je goed wat er nog nodig is, ze wassen/douchen zich in tweetallen en delen een halve handdoek met elkaar. Daarvan gaan we dus ook maar een stapel aanschaffen. Alle kinderen wassen hun eigen kleding, maken hun kamer schoon, wassen schoenen, schooltassen enz.
Wim is met de man van Pamela en de tuinman om cement geweest voor de oprit. Dat zou gisteren bezorgd worden, maar helaas…….. het was er niet. Daarom maar naar een andere winkel gegaan, ook nog 2 kruiwagens en bezems gekocht zodat het werk aan de oprit kan beginnen. Het is vandaag een drukte van belang met "mannetjes" die de bomen om gingen hakken, prikkeldraad gingen bevestigen, een metselmannetje en Wim, Jasper en Bogeni die een begin hebben gemaakt met het werk aan de oprit.
Eva en ik hebben de 107 boeken van Biblionef gerubriceerd en een plan gemaakt hoe de bibliotheek gebruikt kan worden zonder dat alle boeken kwijt raken. Dit plan met Pamela doorgesproken. Het komt er op neer dat de vrijwilligers op maandag middag de bibliotheek open doen. Kinderen kunnen een boek lenen voor een week, willen ze het langer houden, moeten ze toch elke maandag hun boek komen laten zien.
We gaan proberen nog voor ons vertrek de bibliotheek operationeel te hebben. Ik vind het erg leuk dat Biblionef zo snel heeft gewerkt dat de boeken er nu al zijn!! Verder hadden we wat doe activiteiten voor de kinderen, knutselwerkjes, jongleerballen, elastiekentwist, ze hebben heerlijk gespeeld."s Middags konden we weer met de taxi naar huis, die reed gelukkig wel.

Foto 1: Eva zet de banken voor de nieuwe huisjes in elkaar
Foto 2: Jasper speelt met jong en oud
Foto 3: Paula met Sia
Foto 4: Eva met Spah
Foto 5: We make you an African girl
Foto 6: Jasper met Apiwe aan het werk aan de oprit
Foto 7: De prikkeldraadmannetjes
Foto 8: Spiwe leert jongleren
Foto 9: Elastiekentwist

Geweldig!!!

Mon, 04 Aug 08 13:34:12 +0200

Donderdag 31 juli
Vanochtend bij het ontbijt maakten we kennis met de apen van Zuid Afrika. Een hele familie apen scharrelde hun kostje bij elkaar in de tuin van de buren en op en rond het vrijwilligershuis. Op zo’n moment realiseer je je He ik ben in Afrika!! Vanochtend weer eerst om fruit naar de spar, en we hadden volle bepakking. Vandaag hebben we alle boeken, ondergoed en kleding die we hebben gekregen meegenomen naar Agape. 2 rugzakken vol! Eva en ik hebben vanochtend de boeken in het systeem van de bibliotheek gezet. Jasper heeft een muur geschilderd, Wim heeft met de man van Pamela afspraken gemaakt over de oprit en over de omheining die – om inbraak te voorkomen - met prikkeldraad moet worden afgezet. Vanmiddag stond alles in het teken van een Amerikaanse filmploeg die vast wilde leggen hoe de communityhall er uit ziet die met geld van de KCE is gebouwd.
Het werd een hele poppenkast, voor ons zaten er twee leuke kanten aan: Zodwa ,de oprichtster van Agape kwam langs, een imponerende vrouw, maat XXL met een hart van minstens dezelfde omvang. Een vrouw met een missie, ze vertelde dat zij voor haar werk veel in contact kwam met vrouwen die besmet waren met HIV/ Aids. Hun grootste zorg was: wat moet er met onze kinderen als wij er niet meer zijn? Zodwa antwoordde: Er zijn altijd mensen die van kinderen houden, die zullen voor je kinderen zorgen. Zo is Agape ontstaan, eerst nam ze de kinderen zelf in huis, dat werden er zoveel dat ze onder de tafel sliepen e.d. Verder is ze zich in gaan zetten om voorlichting te geven. Hoe meer mensen weten over HIV / Aids hoe kleiner de kans dat ze besmet raken.
Nog steeds is Zodwa de “oma”van Agape, alle kinderen kwamen naar haar toe, ze gaf ze allemaal een knuffel, vroeg hoe het ging en zei :” I love You”. Geweldig om te zien!!
Als toegift gingen de kinderen optreden, Kippenvel, als je ziet met hoeveel overgave ze zingen, het klonk geweldig, Het was heel leuk, sommige kinderen die ik nu een beetje ken, maakten oogcontact en zongen met lachende ogen, hou het dan maar eens droog….
Vrijdag 1 augustus
Vanochtend was het “baddertijd” De kleintjes van Agape werden door Wim, Julia en Miny opgehaald met de bus om te komen zwemmen in het ijskoude zwembad bij het vrijwilligershuis. Ze kregen eerst een koekje en drinken, daarna ging iedereen zich omkleden en zochten in de doos naar een ( niet) passende zwembroek. Met de bandjes aan mochten ze in het bad.
Sommigen genoten met teugen, anderen waren wat terughoudend. Na een uurtje bibberden ze allemaal, dus per 3 lekker in het warme bad. Dat was heel aandoenlijk, ze sopten zichzelf en elkaar helemaal in. Daarna kleertjes aan en tijd om op te warmen en voor de fruithap.
Om kw over 12 werden ze weer opgehaald door Slow. Wat opvalt aan de kinderen is dat ze aan de ene kant heel zelfstandig zijn bv. Toiletbezoek en aankleden. Aan de andere kant zijn ze totaal structuurloos. Ze doen de gekste dingen, spelen niet, zelfs niet met bv. Een bal, het enige wat ze er mee doen is “verzamelen”en zorgen dat een ander hem niet krijgt. Schoppen, gooien en vangen, ik heb het ze niet zien doen.
Bij de spar de eerste aankopen voor het sponsorgeld gedaan: schoonmaakspullen voor de huisjes , dat zodra de sleutels er zijn we in elk geval gelijk aan de slag kunnen.
Na een poetsbeurt van de badkamer werden we om 2 uur opgehaald door Piet voor een 2 daagse safari. Na een reis van een kleine 3 uur kwamen we aan bij een Lodge in Mtubatuba een resort waar we met z’n zessen op een kleine kamer sliepen.
Zaterdag 2 augustus
Vanochtend vroeg op om te wandelen in het bos. Naast een Trumpet Horn Bill vogel weinig spectaculairs gezien, wel 2 krokodillen in het meer van grote afstand.
Daarna doorgereden naar de Whale safari, met een grote truc werden we naar het strand gereden. Eenmaal op de boot kregen we uitgebreide veiligheidsinstructie. We gingen als een speer ( full speed KNRM) over de golven. Na een tijdje gingen we dobberen in de buurt van the Whales. Gelijk 2 walvissen zien spetteren, Van het dobberen werd ik erg misselijk, ik moest 5x overboord, ook Eva en Miny hebben veel met de ogen dicht gezeten……..
Toch was het prachtig, springende walvissen, spuitende, en walvissen die onder de boot doorzwommen, fantastisch. Omdat we motorpech hadden nog een half langer rondgedobberd.
Na de lunch vertrokken we naar een souvenirmarkt gegaan waar we een fruitschaal en een ketting gekocht.
Daarna doorgereden naar de cheetahfarm waar de cheeta’s gevoederd werden. Jasper en Wim zijn in de kooi geweest. Na een echte braai vroeg de koffer in want we moeten om kwart voor 5 op.
Zondag 3 augustus 2008
Om half 6 vertrokken in een Jeep naar het Hluhluwe park waar alle wilde dieren van Afrika te vinden zouden moeten zijn. Het was nog schemerig toen we begonnen, gelijk al zagen we witte neushoorns.
Om 7 uur gingen we in het park ontbijten, fantastisch!!Het was een bewolkte dag, maar we hebben echt enorm veel dieren gezien, de witte neushoorn, impala’s zebra’s olifant, buffels, kudu, giraffe, waterbuffel, gieren, apen, cheeta’s, gnoes en tot slot ook nog 5 leeuwen!!!!
Het was heel leuk en spannend, we hadden geluk dat we zo veel dieren zijn tegengekomen.
Een heel vol, maar fantastisch weekend. We voelen ons bevoorrecht dat we dit allemaal kunnen doen. Het is iets waar veel mensen alleen maar van kunnen dromen en wij zijn hier nu gewoon. Goed om daar af en toe bij stil te staan.

De foto's op Picasaweb wil nog niet lukken. Ze zijn allemaal van m'n memorystick gewist!! Nieuwe poging in de loop van de week

Foto 1 Het Agape koor
Foto 2 Walvissafari
Foto 3 Lyncx niet blij met Jasper
Foto 4 Uitzicht nog voor het ontbijt..........
Foto 5 In de Jeep voor het volgend avontuur
Foto 6 Giraffe
Foto 7 Witte neushoorn
Foto 8 Leeuwenvrouwtje

De eerste dagen....

Thu, 31 Jul 08 13:10:23 +0200

Dinsdag heb ik veel gezeten met het nieuwe kleine ondervoedde jongetje Pilani. Hij hapte lekker van de rijst e.d. maar later op de middag heeft hij flinke diarree. Het is een kindje dat nauwelijks iets kan en vreemd uit zijn oogjes kijkt. Het feit dat er in zijn leventje niet naar hem omgekeken is is hem echt aan te zien. Zijn tante heeft hem en zijn oudere zusjes in huis genomen toen de moeder overleed. Tante kreeg hier geld voor, maar zij kocht een koelkast en andere luxe artikelen in plaats van eten e.d. voor de kinderen. De oudste meisjes werden als slaaf behandeld, dit jongetje werd “vergeten”
Ze zijn nu een week bij Agape en volgens degenen die hier al langer zijn gaat het elke dag een beetje beter met hem. Door iets meer te horen over de verhalen achter de kinderen besef je pas waarom Agape er is, waar zouden deze kinderen anders naar toe moeten?
Tijdens het middagdutje hebben we met z’n vieren een uur lang was gesprokkeld van de omheining en van de grond en alles opgevouwen. Alle kleertjes zijn erg verwassen, sleets en kapot. Broeken met gaten, 1 lange en 1 korte pijp, het kan allemaal gebeuren. Wat ik heel bijzonder vond was dat zelfs de kleintjes uit die enorme stapel kleren feilloos hun eigen spulletjes konden vinden. Vol zorg brachten ze het naar hun bed.
Wim heeft de eervolle taak op zich genomen om “de zooi”op het terrein op te ruimen. Samen met de man die op Agape werkt hebben ze alle losse planken, afval, kapot speelgoed enz. naar een hoek gedragen. De man was helemaal blij met Wim, er komen niet zo vaak mannen, dus hij was in zijn nopjes met zoveel hulp.”Middags met de kleintjes gespeeld die steeds bij je willen komen en daarna nog even geholpen bij de huiswerkklas. Dit is maar heel kort en volgens mij ook niet zo effectief. Daarna met een bus vol meiden en Khumbulani die het gras zou maaien naar het vrijwilligershuis gereden en daar samen met de hulp van 2 meiden rijstsalade gemaakt.
De rest was hangerig, wilde tv kijken en er was weinig contact.
Ook tijdens het eten spraken ze vooral Zulu en hadden niet zo’n behoefte om met ons te praten.
Na het eten ging de muziek aan en toen kwam er wat leven in de brouwerij: de dames gingen dansen, en hoe……
Geweldig zoals zij zich uitleven en bewegen, wat zijn wij dan houterig. We hebben erg gelachen om onze stuntelige pogingen er ook nog iets van te maken. Na een ijsje omdat Karin vandaag 3 jaar verkering heeft, werden ze weer opgehaald met de taxi. Gezellig en leuk om het idee te hebben iets meer van deze kinderen te “kennen”
Woensdag op tijd vertrokken en voor het eerst de hele ochtend met de kinderen gespeeld. Ze willen eigenlijk maar 1 ding: Opgetild worden en aandacht krijgen, elk op zijn eigen manier. Voor de fruithap waren ze behoorlijk druk. Miny en Julia hadden bellenblaas meegenomen, een groot succes.
Tijdens de siësta zijn we naar de spar gegaan en op het gemakje gekeken naar wat er allemaal is.En er is veel, ze hebben alles. Vanmiddag aan Pamela gevraagd of ze een lijst wil maken van meubels die nodig zijn voor in de huisjes. Waarschijnlijk krijgen ze maandag de sleutel. Dan kunnen wij een plan maken van waaraan we ons sponsorgeld willen besteden.
Volgende week woensdag zijn er stakingen en mogen er geen busjes rijden. Het plan is om op dinsdag op Agape te blijven slapen zodat we in elk geval iets kunnen doen. We hebben afgesproken dat we op die dag samen met de oudere jongens , die op die dag niet naar school kunnen, de oprit af gaan maken. Hij is nu half af, en kan niet gebruikt worden.
Vanmiddag voor het eerst echt huiswerkklas gedraaid. Pamela was er niet, helaas waren er veel kinderen die alleen Afrikaans huiswerk hadden wat wel herkenbaar is, maar wat niet meevalt als het om invullesjes gaat. Het ging niet erg efficiënt, wij hadden niet de sleutel van de kast. Niemand wist eigenlijk hoe het hoort te gaan, maar we hebben toch nog een aantal kinderen kunnen helpen. Het valt op dat veel kinderen heel serieus met hun werk omgaan. Als wij beter weten wat de bedoeling is zal het wel beter worden.
Vanavond hebben Thalenthe en Khumbulani weer meegegeten. Ze hebben het gras nu afgemaakt. Die oudere jongens wonen nog wel op Agape, maar horen er eigenlijk niet thuis. Het moeilijke is alleen dat ze vaak nergens naar toe kunnen om zelfstandig te wonen. De kans dat het mis gaat is te groot, daarom blijven ze op Agape tot ze een baan hebben. Hierbij worden ze wel geholpen. Je merkt dat ze het wel interessant vinden om eens te kijken hoe “wij”zijn, wat we eten en welke spullen we allemaal hebben.
We zijn al aardig gewend, de dag verloopt vanzelf. We vinden wel dat we nog moeten zoeken naar een betere taakverdeling. We zijn nu eigenlijk allemaal met de kinderen bezig en dat is volgens ons niet altijd nodig omdat de aunties uiteindelijk verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken. Waarschijnlijk komt dat in de loop van de weken vanzelf omdat je dan beter snapt hoe alles in elkaar steekt.

Daar zijn we dan……….

Tue, 29 Jul 08 13:19:47 +0200

Na een lange, probleemloze vlucht ( Jasper werd wel gefouilleerd hi ,hi) kwamen we ’s ochtends om 10 uur aan in Durban.
Daar stond Tessa ons al op te wachten, en Karin ( die hier al 2 maanden is). Ook Julia en Miny zaten in ons vliegtuig, dus de groep was compleet.
Slow, de chauffeur reed de bus regelrecht naar de Spar ( Ja Eva net alsof je thuis bent!) Daar kochten we het fruit voor de kinderen en nog wat broodjes voor ons zelf.
Daarna reden we naar het vrijwilligershuis. De omgeving is erg heuvelachtig, maar verder doet alles erg westers aan. Het vrijwilligershuis is groot, heeft een tuin met zwembad en lijkt veel op een studentenhuis. Nadat we de bedden hadden verdeeld en rondgekeken, zijn we gelijk doorgegaan naar Agape. Daar waren op dit moment van de dag ( ongeveer half 1) alleen de kleintjes en de ‘daycare’ kinderen. Ze stonden net op het punt te gaan eten (rijst met een prutje groente en vlees)
Zo klein als ze zijn ( allen jonger dan 5) zaten ze keurig te wachten tot iedereen een bordje eten had en aten ze in een flink tempo hun bordje leeg. Er was niet voor iedereen een lepel, dus sommigen aten lekker met de handjes. De hele kleintjes werden geholpen door de aunties. Zodra hun eten op was brachten de kleintjes zelf hun bordje naar de afwasplaats en gingen op een randje zitten met hun tandenborstel.
Na dit ritueel was het tijd voor een dutje. Op 2 matrassen en 2 bedden gingen alle kinderen ,een stuk of 14 naast en op elkaar liggen, kregen per 3 kinderen een dekentje over zich heen. En het werd stil….ook al werd er in het gebouwtje naast hun gewerkt door de bouwvakkers, schreeuwden de aunties naar elkaar en liep iedereen daar gewoon in en uit.
Wij gebruikten de tijd om wat rond te kijken en de eerste indruk is moeilijk te omschrijven. Het nieuwe deel wat nog niet in gebruik is ziet er goed uit. Het deel wat in gebruik is is oud en klein.
Er heerst iets van Geordende??? Chaos.
Overal liggen zakken en dozen met kleding en schoenen. De bedoeling hiervan werd ons duidelijk toen de groet kinderen terugkwamen van school. Iedereen begon te grabbelen tussen die spullen, verdween naar de slaapkamer om hun schooluniform en schoenen uit te doen.
Ik had ondertussen een grote emmer vol boterhammen met stroop klaar gemaakt. En alle kinderen aten dit in een mum van tijd op. Ook het fruit verdween in razend tempo. Gelijk hierna lopen de kinderen naar de communityhall, een enorme hal waar de huiswerkklas elke middag is. Gelijk al kwamen er wat kinderen naar ons toe met de vraag: “can you help me?”
Maar omdat onze bus al weer vertrok konden we vandaag niet veel voor ze doen. De kennismaking met de kinderen was erg verschillend. Sommigen kwamen gelijk naar je toe, anderen keken van een afstandje. Hun namen zijn vreselijk moeilijk, dus dat zal nog wel even duren voordat we die kennen.
Op de terugweg gingen we weer langs de Spar om voor het avondeten inkopen te doen. Na een heerlijke maaltijd is iedereen gelijk zijn bed ingedoken.
's morgens zaten we om 9 uur op het busje te wachten, dat kwam uiteindelijk om 11 uur........
Welcome to Afrika!!!!

Nog 3 weken..............

Sun, 06 Jul 08 20:42:55 +0200

Over precies 3 weken zijn we in Agape.
Nu de schoolvakantie begonnen is krijgen we steeds meer zin om te vertrekken.
De acties zijn nu wel klaar en we kunnen melden dat de opbrengst onze verwachtingen ver heeft overtroffen.
De teller staat op ruim 16000 euro, een enorm bedrag. We willen iedereen die daar aan heeft bijgedragen heel erg bedanken.Het heeft ons geraakt en verbaasd hoeveel mensen
van jong tot oud enthousiast zijn over het project en bereid zijn hun steentje bij te dragen. Heel mooi.
Nu zijn we aan het kijken hoe we alle spullen mee kunnen krijgen naar Agape. Naast onze privéspullen hebben we nl. ook nog spullen voor de kinderen van Agape geregeld.
We hebben een doos Engelse kinderboeken gekregen van een uitgever en er komt nog een pakket ondergoed van een fabrikant onze kant op.
Verder allerlei "hebbedingetjes" van bedrijven zoals pennen en balonnen.Dus de rugzakken zullen wel uitpuilen........
Elk van ons is op zijn eigen manier bezig met de voorbereidingen. Hoe het ook zal zijn, het wordt voor ons allemaal een bijzondere ervaring.Hoe zal het contact met de kinderen en de "aunties" verlopen, en hoe is de sfeer in het vrijwilligers huis?
Kan ik me makkelijk aanpassen aan het "Afrikaanse tempo"
en de manier van leven daar?
We denken dat we al een aardig beeld hebben van hoe het daar zal zijn. Dit komt door de uitgebreide informatie van de vrijwilligers van de afgelopen maanden.
Toch zal de praktijk wel heel anders zijn dan we nu denken, dat maakt het ook wel spannend.

verse vis, workshop en lekker eten

Sun, 04 May 08 06:44:45 +0200

Het gaat maar door, steeds meer mensen nemen hele leuke initiatieven om geld op te halen voor Agape.
Soms komt het vanzelf onze kant op, zoals Joke die een schildersworkshop heeft gehouden en de opbrengst daarvan doneerde voor ons project.
Gisteren hebben we gebakken vis verkocht bij de C 1000,
Rick en zijn moeder (en vader) zijn de hele dag in touw geweest om alles in goede banen te leiden.De opbrengst was geweldig!
Het kraam wat we nodig hadden, heeft Eric van sCool nog even voor ons gemaakt, en toen bleek dat het elektrisch niet goed werkte was Jac net in de buurt, zodat de vispan op tijd op temperatuur was.
Ook op deze dag hele leuke reacties gehad, die een verschil maken. Zoals die 2 jongens die van hun laatste geld drinken hadden gekocht in de C1000, vroegen waarvoor we de vis verkochten en ons hun laatste 0,60 cent gaven. Geweldig toch?
We merken dat mensen graag eten kopen voor het goede doel
Daarom gaan we volgende week bij het benefietconcert nog meer lekkere dingen verkopen: Joke maakt advocaat en Els babbelaars
Ook gaan we nog lekker dineren, de leerlingen van sCool organiseren op 26 mei een diner waarvan de opbrengst ook voor ons is.
Dat noem ik nou het nuttige met het aangename verenigen....

Het balletje rolt......

Thu, 28 Feb 08 06:44:11 +0100

Het ziet er naar uit dat we de komende tijd aardig wat geld op kunnen halen voor Agape. Naast de dingen die we zelf georganiseerd hebben worden we met enige regelmaat gebeld door mensen die ook iets bij willen dragen. Het is hartverwarmend te zien hoeveel mensen betrokken zijn.
Het is mooi dat wij ook financieel een verschil kunnen gaan maken.....
Een tijdje geleden hebben wij op de open avond van de CSW gestaan waar we naast veel aandacht voor ons project ook de mogelijkheid hadden onze gesponsorde Gazelle fiets voor een mooi bedrag te verkopen.
Hieronder volgt een lijstje van acties de komende tijd:

15 maart : Deel opbrengst Paasmarkt Peuterspeelzaal voor Agape
28 maart: Actienacht op de CSW waar wij 1 van de goede doelen zijn
21 april:    Start statiegeldactie bij de Spar
12 mei:     Concert Slagwerkgroep OKK waar een collectebus/ verkoop voor
                Agape zal zijn
25 mei:     Opbrengst kerkcollecte voor Agape

Dit is wat vast staat, waarschijnlijk gebeurd er tussendoor nog wel wat, we houden je op de hoogte

Wat een opbrengst!!

Sat, 08 Dec 07 18:14:17 +0100

Vandaag was de wintermarkt. We hadden een kraam vol kerststukjes, mooie kransen, kandelaars, kerstbroden, cake, foto's en nog veel meer leuke artikelen om te verkopen, en ook een verloting.
De meeste mensen waren enthousiast over het project, we verkochten een heleboel.
De totale opbrengt is 780,25 euro!!
Iedereen die meegeholpen heeft om het kraam gevuld te krijgen, en natuurlijk de kopers heel hartelijk bedankt!!
We krijgen de smaak te pakken. Deze aktie krijgt zeker een vervolg!!
Paula

Wij gaan naar Agape !

Wed, 21 Nov 07 18:34:20 +0100

Het besluit is genomen: deze zomer gaan we (Wim, Paula , Eva en Jasper) 4 weken vrijwilligerswerk doen bij Agape.
Ik vind het heel bijzonder dat ik een wens van altijd kan verwezenlijken samen met man en onze jongste 2 kinderen.
Al duurt het nog een hele tijd voordat we vertrekken, we zijn al met de voorbereidingen begonnen. Tickets hebben we al, informatie bij de GGD is opgevraagd, en we hebben een aantal projecten bedacht waarmee we geld hopen op te halen voor Agape.

Het eerste evenement staat op voor 8 december. We staan met een kraam op de wintermarkt (een goede doelen markt).
Het is hartverwarmend om te zien hoeveel mensen willen helpen. Zo stellen creatieve kennissen hun zelfgemaakte spullen ter beschikking. De bakkers van het ROC bakken kerstbanket, de sCool leerlingen maken kandelaars, er worden schaaltjes en bakjes gebracht om kerststukjes in te maken, winkeliers stellen prijsjes beschikbaar voor de verloting, kortom........
ontzettend leuk om te zien hoe enthousiast de mensen reageren.

Ook hebben we de eerste sponsorbrieven rondgestuurd, en ook daar krijgen we positieve reacties op.

Het werkt als een olievlek. Mensen komen met allerlei ideeën om geld binnen te halen.Ik ben maar begonnen om alles op te schrijven, anders weet ik op den duur niet meer wat wanneer moet gebeuren.
We hoeven ons in elk geval niet te vervelen.
Het is leuk om er samen mee bezig te zijn. Zo gaat het Agape project voor ons steeds meer leven.